คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จ่าสิบตำรวจชัยยุทธผู้เสียหายเป็นเจ้าพนักงานตำรวจมีหน้าที่จับกุมผู้กระทำผิดกฎหมาย ได้เข้าจับกุมนายเลิศผู้ต้องหาคดีกรรโชกทรัพย์อันเป็นการปฏิบัติการตามหน้าที่ จำเลยได้บังอาจขัดขวางการจับกุมโดยใช้กำลังประทุษร้ายกอดปล้ำกระชากและกัดมือผู้เสียหายจนได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยได้ต่อสู้ขัดขวางและกัดข้อมือผู้เสียหายจริง แต่การตรวจค้นเพื่อจับนายเลิศนั้น ผู้เสียหายกับพวกไม่มีอำนาจกระทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย แม้นายบัวเจ้าของบ้านจะอนุญาตก็ตาม การตรวจค้นและจับกุมของผู้เสียหายกับพวก จึงเป็นการตรวจค้นจับกุมโดยมิชอบ เมื่อจำเลยต่อสู้ขัดขวางเพื่อมิให้จับกุมนายเลิศ จึงเป็นการป้องกันสิทธิของนายเลิศ
การกระทำของจำเลยจึงฟังไม่ได้ว่าได้กระทำผิดตามฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เจ้าพนักงานตำรวจขึ้นไปค้นและจับกุมนายเลิศบนบ้านเรือนของนายบัว เมื่อนายบัวอนุญาต จึงมีเหตุสมควรที่ผู้เสียหายกับพวกจะเข้าไปค้นและจับกุมได้ เมื่อจำเลยขัดขวางจำเลยจึงมีความผิดฐานขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่ตามโจทก์ฟ้อง พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 138 ให้จำคุก 6 เดือนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ในวันเกิดเหตุผู้เสียหายได้รับคำสั่งจากร้อยตำรวจโทโกศลหัวหน้าสถานีตำรวจภูธรกิ่งอำเภอห้วยเม็ดให้ร่วมกับร้อยตำรวจตรีสัมฤทธิ์กับพวกไปจับกุมนายเลิศในข้อหากรรโชกทรัพย์ เจ้าพนักงานตำรวจดังกล่าวได้ขอร้องให้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านไปร่วมจับนายเลิศด้วยที่บ้านของนายบัว และจับนายเลิศได้ที่นั่น
ขณะจับกุมผู้เสียหายได้วิ่งขึ้นไปบนบ้านนายบัวเพื่อจับกุมนายเลิศตามที่ร้อยตำรวจตรีสัมฤทธิ์ร้องให้ช่วย จำเลยได้วิ่งออกจากห้องมากั้นไว้ เมื่อผู้เสียหายวิ่งเข้าไปในห้องเพื่อช่วยจับนายเลิศ จำเลยก็ได้วิ่งตามไปกระชากแขนและกัดข้อมือซ้ายผู้เสียหาย วินิจฉัยว่าเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ดังนี้ แม้เจ้าพนักงานตำรวจจะไม่มีหมายค้น แต่ก็ปรากฏว่านายบัวเจ้าของบ้านที่จะถูกค้นยินยอมให้ค้น ทั้งจำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านแห่งท้องที่ก็ได้ร่วมค้นด้วย จำเลยจะอ้างเหตุนี้เพื่อให้พ้นความผิดหาได้ไม่ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
