คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้มีดปลายแหลมมีความยาวทั้งคมมีดและด้ามประมาณ 10 1/2 นิ้ว เป็นอาวุธแทงนายซุ้นผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า 1 ครั้ง ถูกที่ไหล่ขวาด้านหลังจำเลยได้กระทำความผิดไปตลอดแล้วแต่ไม่บรรลุผลเพราะผู้เสียหายแย่งมีดได้เสียก่อน ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 และให้ริบมีดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 ให้จำคุกจำเลย 10 ปี ริบมีดของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 ให้จำคุก 6 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า
จำเลยได้ใช้มีดปลายแหลมของกลางแทงผู้เสียหายถูกที่ไหล่ขวาด้านหลังเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กาย บาดแผลปรากฎตามรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง ปัญหามีว่าจำเลยกระทำไปโดยเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ปรากฏจากคำเบิกความของผู้เสียหายพยานโจทก์ว่าหลังจากผู้เสียหายผลักบิดาของจำเลยที่มาโต้เถียงและท้าทายผู้เสียหายล้มลงไปแล้วผู้เสียหายหันหลังเดินเข้าบ้าน รู้สึกว่าถูกแทงที่หลังจงหันไปดู เห็นจำเลยยืนถือมีดปลายแหลมทำท่าจะแทงผู้เสียหายซ้ำผู้เสียหายจึงเข้าแย่งมีดจากจำเลย แต่นางบุญอ้อย ตุ้มอ่อนพยานโจทก์เบิกความว่า เมื่อจำเลยแทงแล้วผู้เสียหายหันมาแย่งมีดจากจำเลยและนางสาวเดือนฉาย ปานเล็ก พยานโจทก์เบิกความว่า เมื่อจำเลยแทงผู้เสียหายได้แล้วถือมีดมารดา ผู้เสียหายก็เข้าไปแย่งมีด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จากคำเบิกความที่แตกต่างกันดังกล่าว จึงยังรับฟังไม่ถนัดว่าจำเลยจะแทงผู้เสียหายซ้ำอีกหลังจากแทงครั้งแรกแล้ว การที่ผู้เสียหายเข้าแย่งมีดจากจำเลย อาจเป็นเพราะเกรงไปว่าจำเลยจะแทงซ้ำอีกก็เป็นได้ การที่จำเลยแทงผู้เสียหายเพียงทีเดียว แม้มีดปลายแหลมของกลางที่ใช้แทงมีความยาวทั้งตัวมีดและด้านประมาณ 10 นิ้วซึ่งอาจทำให้ผู้ถูกแทงถึงแก่ความตายได้ก็ตาม แต่บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับปรากฏตามรายงานผลการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้องว่าลึกเพียงครึ่งเซนติเมตร ยาว 1 เซนติเมตร เห็นได้ชัดว่าเป็นบาดแผลเพียงเล็กน้อย แสดงว่าจำเลยแทงผู้เสียหายเบามาก มิได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายทั้งสาเหตุที่จำเลยโกรธเคืองผู้เสียหายก็มิใช่เรื่องคอขาดบาดตายถึงกับจะฆ่าฟัน จำเลยจึงมีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเท่านั้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
