คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์จำนวนหนึ่งจำเลยอุทธรณ์ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "มีปัญหาว่าการที่โจทก์ทั้งสองกระทำความผิดอย่างร้ายแรงโดยเล่นการพนันในที่ทำงานเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานนั้น จำเลยมีอำนาจลงโทษโจทก์ โดยเลิกจ้างและไม่จ่ายค่าชดเชยได้หรือไม่เห็นว่า เนื่องจากการประพฤติผิดวินัยตามที่กำหนดไว้ในข้อบังคับหมาย ล.2/1 หมวด 6 ข้อ 2 ได้วางโทษไว้ตั้งแต่โทษเบาไปถึงโทษหนักตามลำดับ คือ2.1 ตักเตือนด้วยวาจา2.2 ตักเตือนและภาคทัณฑ์เป็นลายลักษณ์อักษร2.3 พักงานโดยไม่จ่ายค่าจ้าง2.4 ปลดออกจากงาน2.5 ปลดออกจากงานโดยมิได้รับเงินชดเชย และอื่น ๆ โทษเหล่านี้จำเลยอาจเลือกใช้ลงโทษได้ตามความหนักเบาแห่งความผิดการที่จำเลยเคยลงโทษลูกจ้างซึ่งกระทำความผิดฐานเล่นการพนันด้วยการใช้พักงานโดยไม่จ่ายค่าจ้างตามข้อ 2.3 และประกาศว่าถ้ามีผู้กระทำผิดอีกจะลงโทษให้หนักขึ้นนั้น
มิได้เป็นการจำกัดว่าต่อไปจะต้องลงโทษตามข้อ 2.4 จะลงโทษหนักกว่านั้นมิได้ ดังนั้นเมื่อโจทก์กระทำความผิดฐานเล่นการพนันซึ่งเป็นความผิดร้ายแรง จำเลยย่อมมีอำนาจลงโทษให้เหมาะสมกับความผิดได้การที่จำเลยลงโทษโจทก์ทั้งสองโดยเลิกจ้างและไม่จ่ายค่าชดเชย จึงกระทำได้โดยชอบตามข้อบังคับหมาย ล.2/1 หมวด 6 ข้อ 2.5 และประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 47(3) ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ทั้งสองนั้น ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์จำเลยฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ทั้งสอง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง"
