คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์บรรทุกจำนวน 5 คัน กับโจทก์ จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน ต่อมาจำเลยที่ 1 ผิดสัญญา โจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองส่งมอบรถยนต์ที่เช่าซื้อและใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์
จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้ว่าไม่ได้ผิดสัญญา สัญญาเช่าซื้อยังไม่เลิกกัน จำเลยที่ 1 ชำระค่าเช่าซื้อครบถ้วนแล้ว ขอให้ยกฟ้อง
ระหว่างพิจารณา
จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งคุ้มครองประโยชน์ในระหว่างพิจารณาโดยให้โจทก์คืนรถยนต์บรรทุกพิพาทจำนวน 1 คัน ที่โจทก์ยึดคืนไป ให้อยู่ในความครอบครองของจำเลยทั้งสอง และห้ามโจทก์เกี่ยวข้องกับรถยนต์บรรทุกพิพาทอีก 4 คัน ศาลชั้นต้นงดไต่สวนและมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่ง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจวินิจฉัยว่า คำร้องของจำเลยทั้งสองเป็นเรื่องเกี่ยวกับวิธีการชั่วคราวก่อนพิพากษาตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค 4 ลักษณะ 1 เมื่อข้อเท็จจริงรับฟังเป็นที่ยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาคดีนี้แล้ว คดีจึงไม่มีประโยชน์ที่จะวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาของจำเลยทั้งสองเกี่ยวกับวิธีการชั่วคราวก่อนพิพากษาต่อไป ให้จำหน่ายคดีจากสารบบความของศาลฎีกา ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.
