คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๓๒๖, ๓๒๘
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยให้การปฏิเสธ ชั้นพิจารณา หลังจากสืบพยานโจทก์ได้ ๓ ปาก ในวันสืบพยานโจทก์นัดต่อไป โจทก์ไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุ ศาลชั้นต้นจึงให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๘๑ ประกอบกับมาตรา ๑๖๖ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ยกคดีขึ้นพิจารณาใหม่ ศาลชั้นต้นสั่งนัดไต่สวนคำร้อง ก่อนถึงวันนัดไต่สวนคำร้องโจทก์ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลชั้นต้นจึงสั่งให้งดการไต่สวนคำร้องเพื่อรอฟังผลคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ที่โจทก์ฎีกาว่าการพิพากษายกฟ้องโดยอาศัยบทบัญญัติมาตรา ๑๖๖ ประกอบกับมาตรา ๑๘๑ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา หมายถึงกรณีชั้นไต่สวนมูลฟ้องเท่านั้น หากเป็นชั้นพิจารณาจะนำมาตรา ๑๖๖ มาอนุโลมใช้ได้เฉพาะการพิจารณาในนัดแรก เห็นว่า ข้อความที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๘๑ มีเพียงว่า "ให้นำบทบัญญัติในมาตรา ๑๓๙ และ ๑๖๖ มาบังคับแก่การพิจารณาโดยอนุโลม" หาได้มีข้อความที่กำหนดถึงการพิจารณานัดแรกหรือนัดต่อไปไม่ การที่โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดนัดและศาลพิพากษายกฟ้องเป็นวันที่โจทก์มีหน้าที่จะต้องนำพยานเข้าสืบต่อจากนัดแรก ยังมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติต่อศาล หากไม่ติดใจสืบก็ต้องแถลงให้ศาลทราบ เพื่อศาลจะได้ดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปได้
ศาลจะพิพากษาคดีไปทั้งที่โจทก์ยังติดใจสืบพยานต่ออยู่ และยังมิได้มีการดำเนินกระบวนพิจารณาทางฝ่ายจำเลยหาได้ไม่ บทบัญญัติมาตรา ๑๖๖ จึงให้อำนาจศาลชั้นต้นยกฟ้องเสียได้และเรื่องไม่มาศาลตามกำหนดนัดมีบัญญัติไว้โดยชัดแจ้งในมาตรา ๑๖๖แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแล้วว่าให้ศาลชั้นต้นปฏิบัติอย่างไรบ้าง จึงจะนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งในเรื่องขาดนัดพิจารณามาอนุโลมบังคับใช้อีกหาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
