คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ได้รับคำร้องทุกข์จากสหภาพแรงงานฯ ว่า นายจ้างกระทำการซึ่งลูกจ้างไม่ได้รับความเป็นธรรม หรือได้รับความเดือดร้อนเกินสมควร คือ นายจ้างได้แกล้งกล่าวหาลูกจ้างในข้อหาที่ไม่เป็นความจริง และได้ตั้งกรรมการขึ้นพยายามหาหลักฐานเพื่อเอาโทษลูกจ้าง แต่ไม่มีหลักฐานเพียงพอจึงได้สร้างหลักฐานที่เป็นเท็จได้หลอกลวงลูกจ้างให้หลงเชื่อเพื่อนำหลักฐานเท็จมาเป็นข้อลงโทษลูกจ้าง คณะกรรมการผู้ร้องพิจารณาแล้วเห็นว่า องค์การนายจ้างจงใจกลั่นแกล้งลูกจ้าง ขอให้ศาลไต่สวนคำร้องแล้วมีคำสั่งให้องค์การนายจ้างยกเลิกคำสั่งลงโทษลูกจ้าง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า คำร้องของผู้ร้องมิใช่กรณีที่ศาลจะพึงรับไว้พิจารณาตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ฯ มาตรา ๕๐ วรรคสองมีคำสั่งไม่รับคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๕๐ อยู่ในหมวด ๕ ว่าด้วย "คณะกรรมการลูกจ้าง" บทบัญญัติในหมวดนี้กล่าวถึงการจัดตั้งกรรมการลูกจ้าง จำนวนและระยะเวลาอยู่ในตำแหน่งของกรรมการลูกจ้างการพ้นจากตำแหน่ง ฯลฯ เฉพาะในมาตรา ๕๐ วรรคแรกบัญญัติให้นายจ้างจัดให้มีการประชุมหารือกับคณะกรรมการลูกจ้างอย่างน้อยสามเดือนต่อหนึ่งครั้ง หรือเมื่อกรรมการลูกจ้างกึ่งหนึ่งของคณะกรรมการลูกจ้างทั้งหมด หรือสหภาพแรงงานร้องขอโดยมีเหตุผลสมควรเพื่อกระทำกิจการอย่างหนึ่งอย่างใด ๆ บทบัญญัติในแต่ละมาตราบัญญัติถึงกรณีใดกรณีหนึ่งไว้ในมาตราเดียวกัน หากเป็นกรณีอื่นก็บัญญัติเป็นมาตราใหม่ ฉะนั้นความในมาตรา ๕๐ วรรคสองที่ว่า
"ในกรณีที่คณะกรรมการลูกจ้างเห็นว่าการกระทำของนายจ้างจะทำให้ลูกจ้างไม่ได้รับความเป็นธรรมหรือได้รับความเดือดร้อนเกินสมควร คณะกรรมการลูกจ้าง ลูกจ้างหรือสหภาพแรงงานมีสิทธิร้องขอให้ศาลแรงงานพิจารณาวินิจฉัย" จึงต้องเป็นกรณีตามมาตรา ๕๐ นั้นเอง ไม่ใช่เกี่ยวกับกรณีตามหมวดอื่นหรือมาตราอื่น ข้อเท็จจริงตามคำร้องปรากฏว่า เป็นกรณีที่ผู้ร้องกล่าวหาว่า นายจ้างแกล้งกล่าวหาลูกจ้างในข้อหาที่ไม่เป็นความจริงโดยไม่เกี่ยวกับการประชุมกรรมการลูกจ้างตามมาตรา ๕๐ วรรคแรกแต่อย่างใด ซึ่งไม่ใช่กรณีที่ผู้ร้องจะร้องต่อศาลแรงงานตามมาตรา ๕๐ วรรคสองและผู้ร้องจะอาศัยมาตรา ๕๐ วรรคสองในฐานะบทบัญญัติใกล้เคียงอย่างยิ่งที่จะนำมาปรับแก่คดีของผู้ร้องก็ไม่ได้ เพราะไม่มีกฎหมายบัญญัติให้ทำเช่นนั้นได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
