คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยพาอาวุธปืนไปในเมืองและถนนเลียบแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งเป็นทางสาธารณะ แล้วบังอาจใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงท้ายรถยนต์โดยสารซึ่งมีผู้โดยสารประมาณ 30 คน ทั้งนี้โดยมีเจตนาจะฆ่าพนักงานขับรถยนต์โดยสารและผู้โดยสารซึ่งอยู่ในรถดังกล่าว แต่กระสุนปืนไม่ถูกพนักงานขับรถและผู้โดยสารแต่ถูกเหนือไฟท้ายและฝาปิดช่องเก็บของท้ายรถใกล้กับบริเวณที่ผู้โดยสารนั่งอยู่ทะลุพนักงานขับรถและผู้โดยสารจึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 288, 371 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ลงโทษจำคุก และผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ
พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนซึ่งเป็นบทหนัก ลงโทษปรับ ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องฐานพยายามฆ่าผู้อื่น คืนอาวุธปืนและแม็กกาซีนบรรจุกระสุนปืนแก่จำเลยโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเป็นผู้ใช้อาวุธปืนยิงถูกท้ายรถยนต์โดยสาร 2 นัด กระสุนปืนนัดหนึ่งถูกกลางฝากระโปรงที่เก็บของทะลุ อีกนัดหนึ่งถูกเหนือไฟท้ายด้านขวากระสุนไม่ทะลุ เนื่องจากความไม่พอใจที่มีการขับรถยนต์แซงปาดหน้าซึ่งกันและกันระหว่างจำเลยและนายไพฑูรย์พนักงานขับรถยนต์โดยสาร และวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงและกระสุนปืนไปถูกรถยนต์โดยสารมีรูกระสุนปืนที่กลางฝาปิดท้ายรถและรอยกระสุนที่เหนือไฟท้ายด้านขวาต่ำกว่าที่นายไพฑูรย์ผู้โดยสารนั่งอยู่ประมาณ 15 และ 10 ซ.ม. ตามลำดับ
หากลูกกระสูนปืนทะลุเข้าไปภายในรถก็อาจถูกผู้โดยสารซึ่งนั่งอยู่ในรถได้ โดยเฉพาะกระสุนนัดที่ถูกเหนือไฟท้ายรถด้านขวาหากสูงอีกเพียงเล็กน้อยก็จะโดนกระจกท้ายรถทะลุเบาะไปถูกผู้โดยสารเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต จำเลยย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำได้ว่าอาจทำให้ผู้โดยสารได้รับอันตรายถึงแก่ชีวิต แต่บังเอิญกระสุนปืนไม่ทะลุเข้าไปภายในรถ การกระทำของจำเลยจึงไม่บรรลุผล จำเลยย่อมมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นพิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
