คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย เมื่อวันที่ ๑๘ สิงหาคม ๒๕๓๑ จำเลยมีหนังสือถึงหัวหน้าหน่วยงานทุกที่ทำการ เรื่อง การสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยงานระดับ ๖, ๗ และ ๘ โดยกำหนดคุณสมบัติของผู้เข้าสอบไว้ในข้อ ๒ ว่ามีวันลาไม่เกิน ๕๔ วัน ภายใน ๓ ปีนับถึงวันปิดรับสมัคร อันเป็นการขัดแย้งต่อระเบียบการธนาคารออมสิน ฉบับที่ ๑๘๐ ว่าด้วยการลาของพนักงาน ข้อ ๒๐, ๒๑ และ ๒๒ ซึ่งเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างที่มีผลใช้บังคับ และไม่เป็นคุณแก่โจทก์ เป็นการขัดต่อมาตรา ๒๐ แห่งพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. ๒๕๑๘ โจทก์เข้าสมัครสอบและสอบผ่านภาควิชาความรู้ความสามารถ แต่จำเลยไม่เรียกเข้าสอบสัมภาษณ์ อ้างว่าลาเกิน ๕๔ วัน ภายใน ๓ ปี นับถึงวันปิดรับสมัครขอให้บังคับจำเลยประกาศยกเลิกข้อกำหนดคุณสมบัติของผู้เข้าสอบดังกล่าว และให้จำเลยเรียกโจทก์เข้ารับการทดสอบบุคลิกภาคและสัมภาษณ์เป็นกรณีพิเศษ
จำเลยให้การว่า การกำหนดคุณสมบัติของผู้ที่จะมีสิทธิสมัครสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่ง มิใช่การแจ้งข้อเรียกร้อง และมิใช่ระเบียบเกี่ยวกับการกำหนดวันลาที่ขัดหรือแย้งกับระเบียบการธนาคารออมสิน ฉบับที่ ๑๘๐ ประกาศดังกล่าวมิได้ตัดสิทธิวันลาของโจทก์ มิใช่ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง จึงไม่ขัดต่อพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. ๒๕๑๘ มาตรา ๒๐ จำเลยทำถูกต้องแล้ว ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ระเบียบการธนาคารออมสินฉบับที่ ๑๘๐ ว่าด้วยการลาของพนักงานจำเลย มิได้กำหนดหลักเกณฑ์หรือเงื่อนไขเกี่ยวกับการสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งไว้แต่อย่างใด แม้ตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างตามเอกสารหมาย ล.๓ ที่จำเลยทำกับสหภาพแรงงานธนาคารออมสิน ก็มิได้กำหนดหลักเกณฑ์ในเรื่องการสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งไว้ ประกาศการสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งดังกล่าวไม่ฝ่าฝืนต่อระเบียบการธนาคารออมสินฉบับที่ ๑๘๐ และไม่ฝ่าฝืนต่อข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างตามเอกสารหมาย ล.๓ โจทก์จึงเป็นผู้มีคุณสมบัติไม่ครบตามประกาศจำเลยมีสิทธิถอนชื่อโจทก์จากบัญชีผู้สอบได้ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า กรณีที่โจทก์อุทธรณ์ตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างที่จำเลยทำกับสหภาพแรงงานธนาคารออมสิน ตามเอกสารหมาย ล.๓ นั้น เห็นว่า อุทธรณ์ข้อนี้โจทก์มิได้บรรยายเป็นข้อหาไว้ในคำฟ้อง แม้ในชั้นพิจารณาจำเลยจะเป็นฝ่ายนำสืบถึงข้อเท็จจริงนี้ และศาลแรงงานกลางรับวินิจฉัยให้ ก็เป็นเรื่องนอกประเด็นต้องถือว่าเป็นเรื่องที่มิได้ว่ากันมาแล้วในศาลแรงงานกลาง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๕ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ส่วนกรณีที่โจทก์อุทธรณ์ว่า การกำหนดคุณสมบัติของผู้สมัครสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งเป็นระดับ๖, ๗ หรือระดับ ๘ ตามข้อ ๖ แห่งประกาศการสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งเป็นการฝ่าฝืนต่อระเบียบการธนาคารออมสิน ฉบับที่ ๑๘๐ว่าด้วยการลาของพนักงานธนาคารออมสิน
นั้น เห็นว่า ตามระเบียบฉบับที่ ๑๘๐ ดังกล่าว ข้อ ๒๐, ๒๑ และ ๒๒ กล่าวถึงสิทธิของพนักงานธนาคารออมสินที่มีเวลาทำงานในธนาคารออมสินเป็นระยะเวลานานเท่าใดแล้วมีสิทธิลาป่วย ลากิจโดยได้รับเงินเดือนเต็มหรือได้รับเงินเดือนกึ่งหนึ่ง หรือไม่ได้รับเงินเดือนในปีหนึ่งมีจำนวนกี่วัน โดยระเบียบฉบับดังกล่าวมิได้กล่าวถึงเรื่องการกำหนดคุณสมบัติของผู้สมัครคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งให้มีระดับสูงขึ้นแต่อย่างใด การกำหนดคุณสมบัติของผู้สมัครสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนตำแหน่งตามประกาศของจำเลยดังกล่าวมิได้ไปกระทบถึงสิทธิของพนักงานธนาคารออมสินที่มีอยู่แล้วตามระเบียบฉบับที่ ๑๘๐ ดังกล่าวข้อ ๒๐, ๒๑ และ ๒๒ ซึ่งมีอยู่อย่างใดก็คงมีอยู่อย่างนั้นตามเดิมการกำหนดคุณสมบัติดังกล่าวจึงหาได้ฝ่าฝืนต่อระเบียบการธนาคารออมสินฉบับที่ ๑๘๐ ว่าด้วยการลาของพนักงานธนาคารออมสินไม่ ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้นชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยอุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
