คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้มีสิทธิการเช่าในอาคารพาณิชย์ของการเคหะแห่งชาติ จำเลยได้ตกลงรับจัดหาคนมารับโอนโดยมีข้อตกลงว่า ถ้าจำเลยเรียกร้องค่าโอนได้มากกว่า 150,000 บาท เงินส่วนที่เกินเป็นของจำเลย ต่อมาจำเลยตกลงทำสัญญาโอนสิทธิการเช่าอาคารดังกล่าวให้ผู้มีชื่อในราคา 195,000บาท จำเลยรับเงินมาแล้วนำมาให้โจทก์เพียง 80,000 บาท ที่เหลือจำเลยมีเจตนาทุจริตเบียดบังเอาไว้เสียเอง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 352ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องและประทับฟ้องจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า โจทก์เป็นผู้ถือสิทธิการเช่าอาคารพาณิชย์ของการเคหะแห่งชาติ และตกลงให้จำเลยจัดหาคนมารับโอนสิทธิการเช่าในราคา 150,000 บาท แต่ถ้าจำเลยจัดหาคนรับโอนสิทธิการเช่าได้ราคาเกินกว่า 150,000 บาท
เงินส่วนที่เกินเป็นของจำเลยเมื่อจำเลยจัดหาผู้รับโอนสิทธิการเช่าได้ในราคา 195,000 บาท แต่จำเลยส่งมอบเงินให้โจทก์เพียง 80,000 บาท ส่วนที่เหลือ 70,000 บาท จำเลยได้ยักยอกเอาไว้เป็นของตนเสียนั้น การที่จำเลยโอนสิทธิการเช่าและรับเงินจากผู้รับโอนสิทธิการเช่าไว้ จึงเป็นการรับเงินจากบุคคลที่สามซึ่งจำเลยมีความผูกพันตามสัญญาที่จะต้องชดใช้เงินให้แก่โจทก์ 150,000 บาทเท่านั้น มิใช่จำเลยได้รับมอบหมาย หรือครอบครองเงินดังกล่าวไว้แทนผู้เสียหายทั้งปรากฏจากสัญญาโอนสิทธิการเช่านั้น ตามเอกสารหมาย จ.1ว่า จำเลยเป็นผู้ทำสัญญาโอนสิทธิการเช่าบ้านเลขที่ 62/6 ถนนประชาสงเคราะห์พญาไท ในนามของจำเลย หาได้ทำสัญญาโอนสิทธิการเช่าในฐานะเป็นตัวแทนของโจทก์ไม่ เมื่อจำเลยรับเงินค่าโอนสิทธิการเช่าจากผู้รับโอนตามสัญญาโอนสิทธิการเช่าตามเอกสารหมาย จ.1 จึงมิใช่เป็นการรับเงินแทนโจทก์แต่อย่างใด การกระทำของจำเลยเป็นการผิดสัญญาทางแพ่งเท่านั้นที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องโจทก์จึงต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษายืน
