คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ เป็นห้างหุ้นส่วนจำเลยได้แต่งตั้งและเชิดให้จำเลยที่ ๒ เป็นผู้จัดการมีอำนาจซื้อขายและออกเช็คในนามของห้างหุ้นส่วนได้ เมื่อระหว่างเดือนมีนาคม ๒๕๐๐ จำเลยที่ ๑ ได้ซื้อผ้าจากโจทก์หลายครั้ง จำเลยที่ ๒ ได้ออกเช็คโดยประทับตราจำเลยที่ ๑ แทนการลงลายมือชื่อจำเลยที่ ๑ เพื่อชำระหนี้โจทก์รวม ๗ ฉบับเป็นเงิน ๒๙,๖๒๐ บาท โจทก์นำเช็คไปขึ้นเงิน แต่ขึ้นไม่ได้ เพราะเงินในบัญชีไม่พอจ่าย จำเลยปิดร้านและหลบหนี ยักย้ายสินค้าไปจำเลยเป็นบุคคลมีหนี้สินล้นพ้นตัวและหนี้โจทก์แน่นอน จึงฟ้องให้โจทก์ล้มละลาย ในการพิจารณาคดี จำเลยไม่มาศาลๆ พิจารณาแล้วมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยที่ ๑ เด็ดขาด ยกฟ้องจำเลยที่ ๒
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายให้จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดชอบเป็นส่วนตัว แต่เป็นเรื่องกล่าวถึงในฐานะตัวแทนของจำเลยที่ ๒ เมื่อจำเลยที่ ๑ เป็นตัวการรับผิดชอบ จำเลยที่ ๒ ก็ไม่ต้องรับผิดชอบเป็นส่วนตัว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
