คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้รับพินัยกรรมของพระภิกษุชิน จำเลยเป็นผู้เก็บทรัพย์มรดกตามพินัยกรรมของพระภิกษุชินไว้โดยไม่มีอำนาจให้จำเลยส่งมอบทรัพย์มรดกแก่โจทก์จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การวัดโพธิพระในยื่นคำร้องสอดเพื่อขอคุ้มครองและบังคับตามสิทธิของผู้ร้องสอดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57(1) ว่าทรัพย์มรดกของพระภิกษุชินเป็นทรัพย์ที่พระภิกษุชินได้มาในระหว่างที่อยู่ในสมณเพศ มิได้ทำพินัยกรรมยกให้ผู้ใดจึงตกเป็นสมบัติของผู้ร้องสอดตามกฎหมาย พินัยกรรมที่โจทก์อ้างเป็นเอกสารที่โจทก์กับพวกสมคบกันปลอมขึ้นหลังจากที่พระภิกษุชินมรณภาพแล้วเพื่อฉ้อโกงผู้ร้องสอดศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า พระภิกษุชินรวมพร้อม อุปสมบทตั้งแต่ พ.ศ. 2471 แล้วจำพรรษาอยู่ที่วัดผู้ร้องสอดตลอดมาจนมรณภาพที่วัดนี้เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2523 เงินประมาณ7 แสนบาทและที่ดิน 5 โฉนดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นทรัพย์สินของพระภิกษุชินได้มาในระหว่างที่อยู่ในสมณเพศ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้โจทก์เป็นฝ่ายนำสืบก่อน เป็นการไม่ชอบนั้น คดีนี้ โจทก์อ้างว่า พระภิกษุชินได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์มรดกให้แก่โจทก์ผู้ร้องสอดต่อสู้ว่าพินัยกรรมนั้นปลอมขึ้นภายหลังพระภิกษุชินมรณภาพแล้ว เช่นนี้ เป็นหน้าที่ของโจทก์ผู้กล่าวอ้างจะต้องนำสืบให้ได้ความว่าพินัยกรรมที่อ้างนั้นไม่ปลอม ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 81/2503ระหว่างนางน้อม วิชิตสรสาตร์ โจทก์ นายจง วิชิตสรสาตร์ จำเลย ...โจทก์นำสืบไม่สมฟ้อง ดังนี้จึงฟังว่าทรัพย์พิพาทพระภิกษุชินได้มาระหว่างอยู่ในสมณเพศแล้วถึงแก่มรณภาพ และไม่ได้ทำพินัยกรรมยกให้ผู้ใดทรัพย์พิพาทจึงตกได้แก่วัดผู้ร้องสอดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1623 โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเรียกร้องเอาจากจำเลยหรือผู้ร้องสอดได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความชั้นฎีกาแทนผู้ร้องสอด3,000 บาท."
