คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่า นักโทษขายเสือ แสวงผลจำเลยต้องคำพิพากษาลงโทษฐานปล้นทรัพย์มีกำหนด ๕ ปี ในระหว่างคุมขังจำเลยหลบหนีไปนอกราชอาณาจักร รัฐบาลอังกฤษจับได้คุมขังจำเลยไว้ ๕ เดือน แล้วส่งจำเลยมาประเทศไทย.
จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลขอให้นับระยะเวลาที่รัฐบาลอังกฤษคุมขังจำเลยไว้ ๕ เดือนนั้นเข้ามาในกำหนดโทษ ๕ ปีของจำเลยด้วย. ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าไม่ควรนับระยะเวลาที่จำเลยต้องขังทางรัฐบาลอังกฤษเข้าในโทษ ๕ ปีของจำเลยด้วย จึงให้ยกคำร้องของจำเลยเสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีของจำเลยไม่เข้าอยู่ในบังคับ ก.ม.อาญา ม.๓๒ เพราะคดีนี้ได้มีค่าพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยไปแล้ว หาใช่ต้องคุมขังมาก่อนคำพิพากษาไม่
อนึ่งศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่าการคุมขังจำเลยนั้นเป็นเรื่องอื่น มิใช่เรื่องเดิม ดังนี้ จำเลยก็อ้าง ม.๓๒ นั้นมิได้เลย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
