คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันฉุดคร่าพานางเสยไปเพื่อการอนาจารแล้วจำเลยที่ ๑ ข่มขืนชำเรานางเสยและยังได้กักขังหน่วงเหนี่ยวให้นางเสยเสื่อมเสียอิสรภาพอีกด้วยขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๓๖,๒๔๓,๒๔๖,๒๖๘,๒๗๐,๗๑,๖๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ ตามมาตรา ๒๗๖,๒๖๘, และ ๒๔๓ ลงโทษจำเลยที่ ๒ ตามมาตรา ๒๖๘,๒๗๖ จำเลยทั้ง ๒ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีนี้เจ้าทุกข์ได้ถอนคำร้องทุกข์ในคดีความผิดต่อส่วนตัวเสียแล้วตั้งแต่ก่อนวันที่จำเลยยื่นคำให้การ จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้น คงลงโทษจำเลยทั้ง ๒ ฐานฉุดคราตามมาตรา ๒๗๖ เท่านั้น โจทก์ฎีกาว่าคำขอถอนคำร้องทุกข์ของนางเสยไม่ถูกต้องตามกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อคดีมาถึงศาลนางเสยเจ้าทุกข์ยื่นคำร้องขอถอนคำร้องทุกข์ต่อศาลก็เป็นการถูกต้องแล้ว ไม่จำเป็นต้องยื่นขอถอนต่อเจ้าหน้าที่พนักงานสอบสวนอีกและเมื่อได้ยื่นแล้วคำขอของผู้ร้องจะถูกต้องหรือไม่อยู่ที่ข้อความในคำร้องขอนั้นเองมิใช่อยู่ที่ศาลจะสั่ง เมื่อคำร้องขอถอนคำร้องทุกข์ของเจ้าทุกข์มีข้อความถูกต้องแล้ว แม้ศาลชั้นต้นจะไม่สั่ง โจทก์ก็หมดสิทธิในการว่ากล่าวเอาโทษ แก่จำเลยในคดีความผิดส่วนตัวต่อไป
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
