คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีกคนหนึ่งร่วมกันใช้ไม้ตีทำร้ายผู้เสียหายทั้งสอง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕, ๒๙๗, ๘๓และริบไม้ของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗, ๘๓ จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน ไม้ของกลางริบ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ไม้ของกลางริบ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาไม่เชื่อว่าจำเลยได้กระทำผิดดังฟ้อง และวินิจฉัยต่อไปว่าไม้ของกลางที่ศาลอุทธรณ์สั่งริบนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า การริบทรัพย์สินเป็นโทษอย่างหนึ่ง เมื่อคดีฟังไม่ได้ว่าจำเลยนี้กระทำความผิด แม้ไม้ของกลางจะเป็นทรัพย์สินที่ผู้อื่นใช้ในการกระทำ ก็จะพิพากษาให้ริบในคดีนี้ไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ เป็นไม่ริบไม้ของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
