คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ว่าจ้างโจทก์ก่อสร้างอาคาร แบ่งจ่ายเป็นเจ็ดงวดจำเลยรับมอบงานจากโจทก์แล้วจ่ายค่าจ้างให้โจทก์รวมหกงวด คงค้างชำระงวดที่เจ็ดระหว่างก่อสร้างจำเลยจ้างโจทก์ก่อสร้างเพิ่มเติมนอกแบบอีกส่วนหนึ่งจำเลยชำระให้โจทก์บางส่วน ขอบังคับให้จำเลยชำระเงินที่ค้างชำระแก่โจทก์จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยได้จ่ายค่าจ้างงวดที่เจ็ดและค่าจ้างเพิ่มเติมนอกแบบให้โจทก์แล้ว โจทก์ผิดสัญญาก่อสร้างไม่เสร็จภายในกำหนดใช้วัสดุและช่างฝีมือต่ำทำให้จำเลยเสียหายหลายรายการ จึงฟ้องแย้งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายและขอให้ยกฟ้องโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า การตกลงก่อสร้างเพิ่มเติมนอกแบบมีสองครั้งครั้งแรกจำเลยชำระให้โจทก์แล้ว ส่วนครั้งที่สองยังมิได้ชำระ และค่าจ้างงวดที่เจ็ดก็ชำระไม่ครบถ้วนขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าเสียหาย 33,000 บาทแก่จำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยชำระเงิน 25,725 บาทแก่โจทก์โจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีสิทธินำสืบเกี่ยวกับการต่อเติมนอกแบบว่ามีสองครั้งเพราะไม่ได้กล่าวบรรยายไว้ในคำฟ้องนั้น ปรากฏตามคำฟ้องของโจทก์ว่ายังไม่ได้รับชำระหนี้ค่าจ้างต่อเติมนอกแบบรวมสิบรายการ ตามเอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 2 จากจำเลย และจำเลยให้การต่อสู้ว่าได้ชำระให้ครบถ้วนแล้วโดยนำสืบถึงการชำระเงินให้โจทก์สี่ครั้งรวมเป็นเงิน 89,934 บาท ตามรายละเอียดด้านหลังสัญญาก่อสร้างเอกสารหมาย ล.1แผ่นที่สอง อันเป็นการชำระค่าจ้างต่อเติมนอกแบบตามเอกสารหมาย ล.8โจทก์ย่อมมีสิทธินำสืบได้ว่าการชำระหนี้ดังกล่าวของจำเลยเป็นการชำระค่าจ้างต่อเติมนอกแบบครั้งที่หนึ่ง ไม่ใช่ชำระค่าจ้างต่อเติมนอกแบบรายที่ฟ้องอันเป็นการนำสืบหักล้าง ทั้งนี้โดยไม่จำต้องกล่าวบรรยายไว้ในคำฟ้อง ประกอบกับเรื่องนี้โจทก์ได้กล่าวอ้างไว้ในคำให้การแก้ฟ้องแย้งด้วยแล้ว ไม่ถือว่าเป็นการนำสืบนอกฟ้องพิพากษาแก้ให้จำเลยชำระเงินจำนวน 32,725 บาทแก่โจทก์
