คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า โจทก์ทิ้งงานเป็นเวลา ๔ วัน โดยจงใจทำให้จำเลยเสียหาย และประพฤติผิดอย่างร้ายแรง จำเลยไม่ต้องรับผิดตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า การที่ศาลแรงงานกลามีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดีโดยได้พิจารณาถึงเหตุผลตามคำแถลงขอเลื่อนคดีด้วยวาจาของทนายจำเลยแล้วเห็นว่า ไม่มีเหตุจำเป็นเพียงพอ เป็นการใช้ดุลพินิจของศาลแรงงานกลาง อุทธรณ์ของจำเลยที่ว่าศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่อนุญาตให้เลื่อนคดีเป็นการไม่ชอบ จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒มาตรา ๕๔ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย
