คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าตึกแถวจากโจทก์โดยไม่มีกำหนดเวลาเช่าโจทก์ไม่ประสงค์จะให้จำเลยเช่าต่อไป จึงได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลย แต่จำเลยกลับเพิกเฉยไม่ยอมออกไปจากห้องพิพาท ขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่า เช่าตึกแถวพิพาทจากโจทก์มาหลายปีแล้ว เมื่อครบกำหนด 3 ปี โจทก์เรียกเก็บเงินค่าต่อสัญญาครั้งละ 12,200 บาท ครั้งสุดท้ายโจทก์ต่อสัญญาให้จำเลยโดยเรียกเก็บเงินเท่าเดิม จำเลยจ่ายเงินให้แก่นายทองหล่อตัวแทนโจทก์แล้ว บัดนี้ยังไม่ครบกำหนดเวลาเช่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า นายทองหล่อตัวแทนโจทก์ได้ออกใบเสร็จรับเงินค่าเช่าให้จำเลย ถือได้ว่าการเช่าตึกแถวพิพาทมีหลักฐานเป็นหนังสือ โจทก์เชิดนายทองหล่อเป็นตัวแทนโจทก์ต่อสัญญาเช่าให้จำเลยอีก 3 ปี
เรียกเงินค่าตอบแทน 12,200 บาท จำเลยมีสิทธิอยู่ต่อไป พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ตามบันทึกการต่อสัญญาเช่าเอกสารหมาย ล.1 มีข้อความว่าได้รับฝากเงินค่าต่อสัญญาเป็นเงิน 12,200 บาท ไม่บอกว่าต่อสัญญาให้กำหนดระยะเวลาเท่าใด จะฟังพยานบุคคลของจำเลยว่าต่อสัญญาให้ 3 ปี ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 แล้วฟังข้อเท็จจริงว่าเป็นการเช่าที่ไม่มีกำหนดเวลาโจทก์บอกเลิกการเช่าแล้ว จำเลยอยู่ในที่พิพาทต่อไปเป็นการละเมิด พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาว่า การนำสืบตามเอกสารหมาย ล.1 ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเช่าตึกแถวพิพาทจากโจทก์
มีหลักฐานเป็นหนังสือโดยนายทองหล่อตัวแทนโจทก์ออกใบเสร็จรับเงินค่าเช่าให้จำเลย และบันทึกเอกสารหมาย ล.1 มอบให้จำเลย มีข้อความว่าได้รับฝากเงินค่าต่อสัญญาเป็นเงิน 12,200 บาท แล้ววินิจฉัยว่าลำพังเอกสารหมาย ล.1 ไม่พอฟังว่าเหตุใดจำเลยจะต้องจ่ายเงินค่าต่อสัญญาจำนวนมากกว่าค่าเช่า (เดือนละ 100 บาท) หลายเท่าเช่นนั้น ฉะนั้น ที่จำเลยนำสืบเหตุที่ต้องจ่ายเงินจำนวน 12,200 บาทให้โจทก์ ก็เพราะโจทก์ต่อสัญญาเช่าให้อีก 3 ปี เป็นการนำสืบอธิบายข้อความในเอกสารให้ชัดเจนไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
