คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่านายรุ่มจำเลยเป็นสาระวัตรกำนัน ไปจับนางหิดนางแช่นจำเลยโดยหาว่าเล่นการพะนันโดยมิได้รับอนุญาตเมื่อคุมตัวไปตามทาง นางหิดพูดว่าไม่ได้เล่นอย่าเอาเรื่องเลย นายรุ่มเรียกเงินคนละ ๑๐ บาท แต่ได้ไปคนละ ๓ บาทแล้วนายรุ่มก็ปล่อยตัวนางหิดนางแช่นไป ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยทั้ง ๓ ตาม ม.๑๒๖,๑๓๘ นายรุ่มฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าที่จำเลยคัดค้านว่าโจทก์มีแต่พะยานบอกเล่านั้น แม้โจทก์จะไม่มีประจักษ์พะยาน คดีโจทก์ก็มีพะยานพฤติเหตุแวดล้อมกรณี ซึ่งฟังลงโทษจำเลยได้ ส่วนข้อที่ว่าจำเลยไม่มีผิดฐานให้สินบนนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าหญิง ๒ คนนั้นให้เงินแก่นายรุ่มเพราะถูกจับเล่นการพะนัน เพื่อไม่ให้เจ้าพนักงานทำการตามหน้าที่ ส่วนการเล่นการพะนันจะเป็นผิดหรือไม่เป็นอีกปัญหาหนึ่ง ไม่ทำให้จำเลยพ้นผิดได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
