คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า โจทก์ซื้อที่จากนายติ่มแล้วครอบครองอย่างเจ้าของมาเกิน ๑๐ ปี เมื่อราว ๔ ปีมานี้จำเลยอาศัยโจทก์ปลูกโรงพักสัตว์ในทีนี้ชั่วคราว เมื่อหมดฤดูน้ำจำเลยก็ไปหากินที่อื่น ครั้นปลายปี ๒๔๘๑ จำเลยปลูกห้องแถวลงในรายนี้และนำเจ้าพนักงานรังวัดเพื่อขอโฉนด โจทก์จึงฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหาย ศาลจังหวัดนครปฐมเห็นว่า ที่รายนี้เดิมเป็นของนายติ่ม ๆ ขายให้โจทก์ ๆ ซื้อแล้ว ครอบครองมาเกิน ๑๐ ปี จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ว่า ที่รายพิพาทเป็นที่มือเปล่า แต่เป็นที่บ้าน โจทก์ซื้อนายติ่มแล้วก็ครอบครองมาเกิน ๑๐ ปี ฉะนั้นที่พิพาทตกเป็นของโจทก์ตามกฎหมาย แม้จำเลยจะอ้างว่าซื้อมาจากคนอื่นก็เพียง ๖ ปี ทั้งนี้หาทำให้โจทก์ขาดจากความเป็นเจ้าขอไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง
