คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 2 เพิกถอนการจดทะเบียนโอนมรดกที่ดินโฉนดเลขที่ 2344 ตำบลปงสนุกอำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง และให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบโฉนดที่ดินเลขที่ดังกล่าวและใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์โดยอ้างว่านายแก้วผู้ตายทำพินัยกรรมยกที่ดินแปลงดังกล่าวให้แก่โจทก์จำเลยที่ 1 ให้การและฟ้องแย้งว่า พินัยกรรมไม่สมบูรณ์และที่ดินแปลงดังกล่าวเป็นสินสมรสระหว่างจำเลยที่ 1 กับนายแก้วผู้ตาย ผู้ตายไม่มีสิทธิทำพินัยกรรมยกที่ดินส่วนของจำเลยที่ 1ให้แก่โจทก์ นอกจากนี้โจทก์แจ้งให้จำเลยที่ 1 ทราบว่า ผู้ตายจำนองที่ดินแปลงดังกล่าวแก่โจทก์เป็นเงิน 30,000 บาท จำเลยที่ 1จึงไถ่ถอนจำนองเป็นเงิน 55,300 บาท เมื่อนายแก้วไม่มีทรัพย์มรดกตกทอดแก่ทายาท
จำเลยที่ 1 จึงไม่จำต้องรับผิดชดใช้เงินที่นายแก้วเป็นหนี้โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิจะได้รับการไถ่ถอน ขอให้ยกฟ้องและบังคับให้โจทก์คืนเงินจำนวน 55,300 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 20 เมษายน2536 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยที่ 1ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับคำให้การ ส่วนฟ้องแย้งไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิมจึงไม่รับจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฟ้องเดิมเป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ 1 ส่งมอบโฉนดที่ดินโดยอ้างว่า นายแก้วผู้ตายทำพินัยกรรมให้แก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ให้การว่า พินัยกรรมไม่สมบูรณ์และผู้ตายไม่มีสิทธิทำพินัยกรรมยกที่ดินส่วนของจำเลยที่ 1ให้แก่โจทก์เพราะที่ดินตามพินัยกรรมเป็นสินสมรสระหว่างผู้ตายกับจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 มีกรรมสิทธิ์ร่วมด้วย
ดังนี้ประเด็นข้อพิพาทจึงมีว่า พินัยกรรมสมบูรณ์หรือไม่เพียงใด ส่วนฟ้องแย้งที่ขอให้บังคับโจทก์คืนเงินค่าไถ่ถอนจำนองที่ดินพิพาทแก่จำเลยที่ 1 จะถือเป็นฟ้องแย้งเมื่อศาลฟังว่าพินัยกรรมสมบูรณ์และโจทก์ได้รับมรดกที่ดินพิพาทไปตามพินัยกรรม จึงเป็นฟ้องแย้งที่มีเงื่อนไขและเป็นคนละเรื่องไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาไม่รับฟ้องแย้งของจำเลยที่ 1 นั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
