คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง ขอให้พิพากษาบังคับจำเลยให้รื้อถอนห้องแถวดังกล่าวออกไปจากถนนสาธารณะนั้น ห้ามมิให้เกี่ยวข้องขัดขวางถนนสาธารณะดังกล่าวต่อไป กับใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ทั้งแปดเป็นเงิน80,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละสิบห้าต่อปีนับแต่วันที่ 21ธันวาคม 2526 เป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยให้การว่าที่ดินซึ่งโจทก์อ้างว่าจำเลยปลูกสร้างห้องแถวไม่ใช่ทางสาธารณะแต่เป็นของจำเลย คดีโจทก์จึงขาดอายุความ คำฟ้องเกี่ยวกับค่าเสียหายเคลือบคลุม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นถนนสาธารณประโยชน์ ให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 003 ออกไปจากที่พิพาทห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องต่อไป และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ที่ 3 เป็นเงิน 2,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี จนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาแรกที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่จำเลยฎีกาว่า โจทก์บรรยายฟ้องเรื่องค่าเสียหายไม่ชัดเจนว่าโจทก์ค้าขายสินค้าประเภทใด และได้รับความเสียหายจากการบรรทุกสินค้าเข้าออกอย่างไรเป็นจำนวนเท่าใด ยากที่จำเลยจะเข้าใจจึงเป็นฟ้องที่เคลือบคลุมนั้น เห็นว่าฟ้องโจทก์ได้บรรยายถึงลักษณะความเสียหายที่โจทก์จะพึงได้รับจากการที่จำเลยปลูกสร้างโรงเรือนลงในที่พิพาทเป็นเหตุให้โจทก์ไม่สามารถใช้ประโยชน์ในการนำสินค้าเข้าออกได้ตามปกติ เป็นการแสดงแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาพอที่จะให้จำเลยเข้าใจได้ ส่วนรายละเอียดของความเสียหายเป็นเรื่องที่อาจนำสืบได้ในชั้นพิจารณา ฟ้องโจทก์จึงหาเคลือบคลุมไม่ส่วนปัญหาที่ว่า ที่พิพาทเป็นถนนสาธารณะหรือไม่นั้น
พยานโจทก์นอกจากจะมีตัวโจทก์แล้ว ยังมีร้อยตรีอนุกูล สุภาไชยกิจ ซึ่งเคยเป็นนายอำเภอฉวาง และนายศุภชัย แซ่หลี ซึ่งเคยเป็นกรรมการสุขาภิบาลตำบลไม้เรียงเบิกความตรงกันว่า ที่พิพาทเป็นถนนสาธารณะประชาชนทั่วไปใช้สัญจรตลอดมาเป็นเวลา 30 ปีสุขาภิบาลใช้รถยนต์เข้าไปเก็บกวาดขยะและเป็นทางเข้าออกโรงเรียนเจริญมิตรซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของที่พิพาทอีกด้วย และเมื่อพิจารณาแผนที่หลังโฉนดที่ดินของโจทก์เอกสารหมาย จ.2 จ.6 จ.7/1และ จ.8 ซึ่งที่ดินดังกล่าวเหล่านี้อยู่ติดกับที่พิพาททั้งทางทิศเหนือและทางทิศใต้ โดยแผนที่หลังโฉนดด้านที่ติดที่พิพาทระบุไว้ชัดว่ามีเขตติดต่อกับถนนสาธารณะ ประกอบกับแผนผังแสดงบริเวณเขตเพลิงไหม้และบริเวณใกล้เคียงรวมถึงรูปลักษณะของที่พิพาทตามเอกสารหมาย
ปจ.1 และ จ.3 แล้ว ฟังได้แน่ชัดว่าที่พิพาทเป็นถนนสาธารณะซึ่งประชาชนใช้ประโยชน์ร่วมกันดังที่โจทก์นำสืบหาใช่เป็นที่ส่วนตัวของจำเลยไม่ที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายจึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้นเห็นว่าแม้ที่พิพาทจะเป็นถนนสาธารณะซึ่งอยู่ในความดูแลของสุขาภิบาลก็ตามแต่ประชาชนทั่วไปก็มีสิทธิใช้ประโยชน์ร่วมกัน โดยเฉพาะโจทก์ซึ่งมีที่ดินและบ้านเรือนอยู่ติดถนนพิพาทย่อมได้รับประโยชน์จากการใช้ถนนพิพาทยิ่งกว่าบุคคลทั่วไป การที่จำเลยปลูกสร้างโรงเรือนปิดกั้นที่พิพาทเป็นเหตุให้โจทก์ไม่อาจใช้ประโยชน์ได้ตามปกติโจทก์ย่อมได้รับความเสียหายเป็นพิเศษ จึงมีอำนาจฟ้องให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปได้ที่จำเลยฎีกาเรื่องค่าเสียหายว่า
ศาลอุทธรณ์กำหนดให้จำเลยชดใช้แก่โจทก์ที่ 3 เป็นจำนวนมากเกินไปนั้น เห็นว่าที่ดินและบ้านของโจทก์ที่ 3 อยู่ติดกับโรงเรือนที่จำเลยปลูกสร้างลงบนที่พิพาทหลังคาของเรือนจำเลยยื่นล้ำเข้าไปใต้กันสาดบ้านโจทก์ที่ 3ทำให้ประตูด้านข้างเปิดเข้าออกเพื่อขนถ่ายสินค้าไม่ได้เช่นปกติเห็นได้ว่านอกจากโจทก์ที่ 3 ไม่อาจจะใช้ประโยชน์จากที่พิพาทแล้วยังไม่อาจจะใช้ประโยชน์จากทรัพย์สินของตนอีกด้วย ฉะนั้นที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ที่ 3เป็นเงิน 2,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยเป็นการสมควรแก่กรณีแล้วปัญหาสุดท้ายเรื่องอายุความจำเลยฎีกาว่า จำเลยสร้างโรงเรือนลงในที่พิพาทตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 กรณีเป็นเรื่องละเมิดโจทก์ฟ้องเกิน 1 ปี
นับแต่วันละเมิด คดีโจทก์จึงขาดอายุความพิเคราะห์แล้วเห็นว่าการที่จำเลยปลูกสร้างโรงเรือนลงในที่พิพาทอันเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ในอันที่จะใช้ประโยชน์จากที่พิพาทเมื่อจำเลยยังไม่รื้อถอนโรงเรือนออกจากที่พิพาท การกระทำละเมิดของจำเลยยังคงมีอยู่ตลอดไป คดีโจทก์หาขาดอายุความไม่ ศาลล่างทั้งสองพิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
