คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยลักเครื่องยนต์ ฝาสูบเครื่องยนต์ และเหล็กหัวสูบน้ำของผู้เสียหาย หรือมิฉะนั้นก็รับของโจรทรัพย์ดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๔, ๓๕๗
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๔ จำคุก ๙ เดือน คำให้การชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๖ เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เชื่อว่าเครื่องยนต์ ฝาสูบ และหัวสูบน้ำของกลาง เป็นทรัพย์ที่มีผู้นำมาใช้ทำเหมืองแร่และถูกเผาทิ้งไว้ในบริเวณเหมืองร้างไม่มีผู้ใดดูแล และจำเลยได้ขายเป็นเศษเหล็กให้นายสำเริง เมื่อจำเลยทราบว่าผู้เสียหายกล่าวหาว่าจำเลยลักทรัพย์หรือรับของโจรของกลางดังกล่าว จำเลยได้เข้ามอบตัวต่อพนักงานสอบสวน อันแสดงถึงความสุจริตของจำเลย โดยจำเลยเชื่อว่าของกลางดังกล่าวเจ้าของได้ทอดทิ้งจำเลย จึงได้ขายเป็นเศษเหล็กแก่นายสำเริง โดยไม่มีเจตนาทุจริต การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
