คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ลูกจ้างของจำเลยได้ขับรถยนต์บรรทุกของจำเลยไปในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ ซึ่งมีนายปรีชาเป็นผู้ขับขี่เป็นเหตุให้รถจักรยานยนต์เสียหายและนายปรีชาได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้แก่นายปรีชา โดยได้ชำระค่าเสียหายให้ในวันทำสัญญาครึงหนึ่ง ส่วนที่เหลือให้นายปรีชาไปเรียกเก็บเงินจากบริษัทสินสวัสดิ์ประกันภัย จำกัด นายปรีชาได้โอนสิทธิเรียกร้องให้โจทก์แต่โจทก์เรียกเก็บเงินจากบริษัทสินสวัสดิ์ประกันภัย จำกัด ไม่ได้ จำเลยจึงมีหน้าที่ต้องชำระหนี้ที่เหลือให้แก่โจทก์ ขอบังคับให้จำเลยชำระเงินที่เหลือพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์รับโอนสิทธิเรียกร้องโดยมิได้บอกกล่าวเป็นหนังสือให้จำเลยทราบและจำเลยมิได้ยินยอมด้วย
ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยตกลงกับนายปรีชายอมชดใช้ค่าเสียหายให้แก่นายปรีชาเนื่องจากการกระทำละเมิดของลูกจ้างของจำเลยนั้น เป็นการตกลงระงับข้อพิพาทซึ่งมีอยู่หรือจะมีขึ้นให้เสร็จไปด้วยต่างยอมผ่อนผันให้แก่กัน อันเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 850ผลของสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นย่อมทำให้การเรียกร้องซึ่งแต่ละฝ่ายได้เรียกร้องนั้นระงับสิ้นไป และทำให้แต่ละฝ่ายได้สิทธิตามที่แสดงไว้ในสัญญาว่าเป็นของตนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 852 สิทธิเรียกร้องของนายปรีชาในมูลหนี้ละเมิดจึงระงับสิ้นไปและได้สิทธิเรียกร้องใหม่ตามสัญญาประนีประนอมยอมความ
แม้บันทึกข้อตกลงที่จำเลยกับนายปรีชาลงลายมือชื่อไว้จะเรียกว่าบันทึกการชดใช้ค่าเสียหาย แต่ข้อความก็เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ หาใช่หนังสือรับสภาพหนี้ไม่สิทธิเรียกร้องตั้งเป็นหลักฐานโดยการประนีประนอมยอมความนั้นมีกำหนดอายุความ 10 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 168 มิใช่ถืออายุความตามมูลหนี้เดิม
โจทก์ฟ้องคดีนี้ภายในกำหนด 10 ปี นับแต่วันทำสัญญาประนีประนอมยอมความฟ้องของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความพิพากษายืน
