คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เช่าช่วงที่ดินจาก ด. จำเลยเป็นผู้อาศัยโจทก์อยู่ โจทก์บอกให้ออก จำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ขับไล่แลเรียกค่าเสียหาย จำเลยรับว่าได้อยู่ในที่พิพาทจริงโดยได้เช่าจากแม่ยายโจทก์ ปรากฎตามรายงานพิจารณาว่า ก่อนสืบพะยาน จำเลยจะขอสืบสัญญาเช่าหมาย ก.เป็นหนังสือปลอม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการเปลี่ยนประเด็น โดยในคำให้การของจำเลยมิได้กล่าวว่าหนังสือหมาย ก. เป็นหนังสือปลอม จึงไม่ยอมให้สืบพะยาน แลสั่งงดสืบพะยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท
ศาลอุทธรณ์ตัดสินโดยวินิจฉัยว่าอุทธรณ์จำเลยกล่าวแต่เพียงว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นยังไม่ชอบทั้งข้อเท็จจริงแลข้อกฎหมาย หาได้ยกเหตุผลคัดค้านแต่ประการใดไม่ จึงไม่มีประเด็นที่ศาลอุทธรณ์จะต้องพิจารณาต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามอุทธรณ์ของจำเลยมีว่า "คดีนี้เป็นเรื่องโจทก์หาจำเลยให้การปฏิเสธ จึงเป็นเรื่องที่จะต้องสืบพะยานกันแต่ศาลสั่งงดไม่สืบพะยาน จึงขอให้ศาลอุทธรณ์สั่งให้ศาลโปริสภาทำการสืบพะยานพิจารณาพิพากษาใหม่" เห็นว่าอุทธรณ์ของจำเลยมีประเด็นว่า ศาลสั่งงดสืบพะยานไม่ชอบ จึงขอให้ศาลอุทธรณ์สั่งศาลโปริสภาให้สืบพะยานพิจารณาและพิพากษาใหม่ จึงไม่เห็นพ้องด้วยที่ศาลอุทธรณ์ที่ว่า อุทธรณ์จำเลยไม่มีประเด็น แต่เห็นชอบด้วยที่ศาลโปริสภาสั่งงดไม่สืบพะยานทั้ง ๒ ฝ่ายนั้นเพราะเหตุว่าจำเลยให้การอย่างหนึ่ง แล้วจะขอสืบอีกอย่างหนึ่งนั้นไม่ได้ เป็นการเปลี่ยนประเด็นใหม่ แลคดีนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องโจทก์หาจำเลยให้การปฏิเสธเท่านั้น ซึ่งจำเลยยกขึ้นมากล่าวคล้ายกับว่าเป็นคดีอาญาเห็นว่าคดีนี้เป็นคดีแพ่งศาลจักต้องตัดสินตามประเด็นข้อต่อสู้ ส่วนคดีอาญานั้นประเด็นมักมีข้อเดียวว่า จำเลยได้กระทำผิดจริงหรือไม่ ส่วนฎีกาข้ออื่น ๆ นั้น จำเลยไม่ได้ยกขึ้นทุ่มเถียงในชั้นศาลอุทธรณ์ ไม่จำต้องวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(อิศร-วิกรม-นล)ศาลชั้นต้น - หลวง+ศาลอุทธรณ์ -
