เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยที่ ๑ มีความโกรธแค้น ว.มารดาผู้ตายในเรื่องจะยกผู้ตายให้เป็นภริยาคนอื่น ในวันเกิดเหตุจำเลยที่ ๑ เข้าไปในห้อง ว.ส่วนจำเลยอีก ๖ คนยืนอยู่หน้าประตู จำเลยที่ ๑ ได้ใช้มีดเหน็บแทงผู้ตายที่กลางหลัง ๑ ที ผู้ตายวิ่งหนีออกไปทางหน้าห้อง จำเลยทั้ง ๖ คนกวัดแกว่งมีดไม้ไม่ยอมให้ผู้ตายออกได้และร้องประกาศไม่ให้ใครช่วย ผู้ตายจึงถอยกลับแล้วจำเลยที่ ๒ ได้ใช้มีดดาบฟันถูกแขนผู้ตาย ๒ ที ผู้ตายร้องให้ช่วย พอดีจำเลยที่ ๑ เข้ามาถึงตัวใช้มีดแทงผู้ตายหลายทีจนล้มลงขาดใจตาย ศาลฎีกาตัดสินว่าจำเลยทุกคนมีส่วนในการฆาฎกรรมนี้เป็นผลสำเร็จ จำเลยรู้เห็นเป็นใจไปกระทำผิดด้วย แม้จะแบ่งแยกกันทำก็ต้องรับผิดในฐานเป็นตัวการด้วยกันทุกคน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาว่าจำเลยที่ ๑ มีผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓ ให้ประหารชีวิตจำเลยนอกนั้นมีผิดตาม ม.๒๔๙
