คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2512 จำเลยที่ 1 ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ที่ธนาคารนครหลวงไทย จำกัด สาขาลพบุรี ซึ่งเป็นสาขาของโจทก์ จำนวน 1 ฉบับ โดยจำเลยที่ 1 สัญญาว่าจะจ่ายเงิน 59,600 บาทให้แก่โจทก์ภายใน 30 วันนับแต่วันที่ลงในตั๋วสัญญาใช้เงิน จำเลยที่ 2เป็นผู้รับอาวัล เมื่อครบกำหนดจ่ายเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินแล้ว จำเลยที่ 1ไม่นำเงินไปชำระให้โจทก์ ขอให้บังคับจำเลยร่วมกันใช้เงิน 59,600 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินตามฟ้องเป็นตั๋วสัญญาใช้เงินประเภทไม่จำต้องคัดค้าน และมีกำหนดเวลาแน่นอน คือภายใน30 วัน ตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวจึงครบกำหนดชำระเงินในวันที่ 7ธันวาคม 2512 ต้องฟ้องภายในกำหนด 1 ปี
โจทก์นำคดีมาฟ้องในวันที่ 31 สิงหาคม 2515 คดีจึงขาดอายุความ ฯลฯชั้นพิจารณา โจทก์จำเลยแถลงขอให้ศาลวินิจฉัยเรื่องอายุความเพียงประเด็นเดียวว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ต่างฝ่ายต่างไม่สืบพยานศาลชั้นต้นฟังว่า คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 82,391.60 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นว่า ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 82,391.60 บาทแก่โจทก์ และดอกเบี้ยสำหรับต้นเงิน 59,600 บาทจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินแม้จะเป็นตั๋วเงินประเภทตามความในมาตรา 898 แต่มีลักษณะแตกต่างจากตั๋วเงินประเภทที่เป็นตั๋วแลกเงินและเช็คซึ่งเป็นตราสารชนิดที่เรียกว่าบุคคลหนึ่งเรียกว่าผู้สั่งจ่ายสั่งบุคคลอีกคนหนึ่งให้ใช้เงิน
ส่วนตั๋วสัญญาใช้เงินนั้นเป็นตั๋วเงินประเภทซึ่งบุคคลหนึ่งเรียกว่าผู้ออกตั๋ว ให้คำมั่นสัญญาว่าจะใช้เงินจำนวนหนึ่งให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่ง เป็นประเภทที่ผู้ออกตั๋วนั้นเองเป็นผู้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะใช้เงิน มิได้สั่งผู้ใดให้ใช้เงิน จึงมีลักษณะแตกต่างกัน ทั้งข้อความที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1001 ก็กำหนดไว้ชัดว่าเป็นอายุความที่ใช้กับผู้ออกตั๋วสัญญาใช้เงิน ซึ่งมีกำหนดเวลาสามปี ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าบทบัญญัติในมาตรา 1002 เป็นกำหนดอายุความฟ้องคดีเช็คและตั๋วแลกเงิน (ในกรณีที่เป็นผู้สลักหลังและผู้สั่งจ่าย) ซึ่งนำมาใช้กับกรณีเรื่องตั๋วสัญญาใช้เงินเช่นคดีนี้ไม่ได้ คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความนั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
