คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้กระทำชำเราเด็กหญิงอนงค์อายุ ๑๑ ขวบซึ่งเป็นนักเรียนอยู่ในความปกครองของจำเลยขอให้ลงโทษ ศาลเดิมลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๕ - ๒๔๗ -๕๙ แล ๔๐ คงให้ปรับ ๕๐ บาท ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำคุกจำเลยตามมาตรา ๒๔๔ มีกำหนด ๒ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาว่าบาดแผลของเด็กหญิงอนงค์มีเป็นวัดถุพะยานอย่างเถียงไม่ได้และจำเลยก็ทำหนังสือถึง ๔ ฉะบับเป็นการแสดงความผิดอยู่ในตัว ที่ศาลอุทธรณ์วางโทษมานั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
