คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าปลูกโรงแลขุดดินในที่ของโจทย์ ตำบลคลองกระแชง จังหวัดเพ็ชร์บุรี ขอให้ขับไล่จำเลยแลเรียกค่าเสียหาย ๑๐๐ บาท กับห้ามอย่าให้จำเลยเกี่ยวข้องขัดขวางในที่ดินของโจทย์ต่อไป ฯ
จำเลยให้การต่อสู้ว่าได้ทำในที่ดินของจำเลย ฯ ศาลจังหวัดเพ็ชร์บุรีพิจารณาได้ความว่า ที่วิวาทเปนที่ของจำเลย แต่เมื่อศก ๑๓๑ เจ้าพนักงานได้ออกโฉนดให้โจทย์จำเลย ที่วิวาทนี้กลับไปอยู่ในโฉนดของ โจทย์ ศาลเพ็ชร์บุรีจึงพิพากษาอ้างฎีกาที่ ๑๒๑๒/๒๔๕๖ แลที่ ๓๑๙-๓๒๐/๒๔๕๙ ให้ขับไล่แลห้ามจำเลยตามฟ้อง ส่วนค่าเสียหายนั้นเห็นว่าเปนของเล็กน้อย โจทย์ไม่ได้ว่ากล่าวในชั้นต้นให้ยกเสีย ฯ จำเลยอุทธรณ ศาลอุทธรณข้าหลวงพิเศษพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลจังหวัดเพ็ชร์บุรี ฯ จำเลยทูลเกล้า ฯ ถวายฎีกา ฯ กรรมการศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนแลประชุมปฤกษาเห็นว่าคดีนี้มีปัญหาอย่างเดียวกับคดีที่ศาลฎีกาได้พิพากษาในคำพิพากษาที่ ๒๖๐/๒๔๖๓ กล่าวคือมีปัญหาว่า
แผนที่หลังโฉนดผิดกับความเปนจริง จะวินิจฉัยให้เปนไปตามโฉนดฤาตามความจริง ข้อเท็จจริง จะวินิจฉัยให้เปนไปตามโฉนดฤาตามความจริง ข้อเท็จจริงแห่งคดีนี้ศาลล่างทั้ง ๒ ก็ได้ชี้ขาดอย่างเดียวกับคดีที่กล่าวข้างบน ในคำพิพากษาฎีกาที่กล่าวนั้นได้วินิจฉัยไว้แล้วว่า รูปคดีเช่นนี้ต้องด้วยบันทัดฐานตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๒๕๖-๒๕๗/๒๔๕๘ แลที่ ๗๖/๒๔๕๙ แลไม่ต้องด้วยคำพิพากษาฎีกาที่ศาลล่างอ้างมาเพราะฉนั้นโจทย์จะอ้างเอาที่วิวาทเปนของตนไม่ได้ คำพิพากษาศาลล่างไม่ชอบด้วยกฎหมาย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น ฯ จึงพร้อมกันพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลล่าง แลยกฟ้องโจทย์เสีย ให้โจทย์เสียค่าธรรมเนียมแทนจำเลยทุกศาล แลค่าทนาย ๓ ศาล ๑๐๐ บาทให้จำเลยด้วย ฯ วันที่ ๒๗ กรกฎาคม พระพุทธศักราช ๒๔๖๓
