คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าที่ดินของโจทก์ทำนา จำเลยไม่ชำระค่าเช่าสำหรับการทำนาปรังปี 2517 และ 2520 เป็นข้าวเปลือก 75 ถัง เป็นเงิน1,750 บาท จึงขอให้จำเลยชำระจำเลยให้การว่า จำเลยชำระค่าเช่าการทำนาปรังปี 2517 แล้วส่วนค่าเช่าสำหรับการทำนาปรังปี 2520 จำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 โจทก์เรียกเก็บจากจำเลยไม่ได้วันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์จำเลยแถลงรับข้อเท็จจริงว่าจำเลยทำนาปีและนาปรังในนาพิพาทปี 2517 และ 2520 ชำระค่าเช่านาปีแล้ว แต่จำเลยอ้างว่าไม่ต้องชำระค่าเช่านาปรังอีกตามนัยแห่งพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 โจทก์ว่าจำเลยต้องชำระค่าเช่าสำหรับการทำนาปรังด้วยโจทก์จำเลยขอให้ศาลวินิจฉัยข้อกฎหมายโดยอาศัยข้อเท็จจริงที่รับกันศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า
จำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามมาตรา 20แห่งบทกฎหมายดังกล่าว พิพากษาให้จำเลยชำระค่าเช่านาสำหรับการทำนาปรังปี 2517 และ 2520จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยเช่านาของโจทก์ทำนาปีละสองครั้งตลอดมาตั้งแต่ปี 2517 ถึง 2520 จำเลยค้างชำระค่าเช่าการทำนาปรังปี 2517 และ 2520 วินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 มาตรา 20 ผู้เช่านามีสิทธิปลูกพืชอายุสั้นภายหลังการเก็บเกี่ยวข้าวหรือพืชไร่ประจำปีในนาที่เช่าได้โดยผู้ให้เช่านาจะเรียกเก็บค่าเช่านาเพิ่มไม่ได้คำว่าพืชอายุสั้นมิได้หมายความถึงข้าว การทำนาปรังเป็นการเพาะปลูกข้าวเช่นเดียวกับการทำนาปี เมื่อจำเลยทำนาปรังในนาพิพาท จำเลยก็ต้องชำระค่าเช่า จำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามมาตรา 20แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวพิพากษายืน
