คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์ได้ปฏิบัติงานในหน้าที่อย่างครบถ้วนและไม่เคยลาหยุด แต่จำเลยไม่เลื่อนเงินเดือนให้ตามระเบียบขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยเลื่อนขั้นเงินเดือนให้โจทก์ ๑ ขั้น
จำเลยให้การว่า การให้บำเหน็จความชอบแก่พนักงานเป็นอำนาจของจำเลยโดยเฉพาะ โดยพิจารณาตามระเบียบว่าด้วยการขอเลื่อนขั้นเงินเดือนประจำปี จำเลยได้พิจารณาโดยชอบแล้วเห็นว่าโจทก์เป็นผู้ปฏิบัติงานไม่ได้ผลสมบูรณ์ตามคุณภาพและปริมาณของงานในตำแหน่งที่โจทก์ดำรงอยู่จึงงดบำเหน็จเลื่อนเงินเดือน ๑ ขั้นแก่โจทก์ ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ได้ความว่าระเบียบว่าด้วยการขอเลื่อนขั้นเงินเดือนประจำปีของพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๐๔ ข้อ ๘ ได้กำหนดไว้ว่า พนักงานผู้ใดอยู่ในหลักเกณฑ์อย่างใดอย่างหนึ่งตามข้อ ๘(๑) ถึง (๑๑) ให้งดพิจารณาบำเหน็จ โดยเฉพาะข้อ ๘(๑๑) กำหนดหลักเกณฑ์ผู้อยู่ในเกณฑ์ที่ต้องงดบำเหน็จว่า เป็นผู้ปฏิบัติงานไม่ได้ผลสมบูรณ์ตามคุณภาพและปริมาณของงานในตำแหน่งและหน้าที่ที่ผู้นั้นดำรงอยู่ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยไม่เลื่อนขั้นเงินเดือนให้โจทก์ตามระเบียบว่าด้วยการขอเลื่อนขั้นเงินเดือนประจำปีของพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๐๔ อ้างว่าโจทก์เป็นผู้ปฏิบัติงานไม่ได้ผลสมบูรณ์ตามคุณภาพและปริมาณของงานในตำแหน่งหน้าที่ตามข้อ ๘(๑๑) ซึ่งไม่เป็นความจริง ความจริงโจทก์ได้ทำงานที่ได้รับมอบหมายด้วยความวิริยะอุตสาหะได้ผลตามเป้าหมายครบถ้วนทุกประการ มิได้มีความเสียหายหรือบกพร่องจึงมีสิทธิได้รับการเลื่อนขั้นเงินเดือน ๑ ขั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า การปฏิบัติงานของพนักงานการท่าเรือผู้ใดได้ผลสมบูรณ์ตามคุณภาพและปริมาณของงานในตำแหน่งหน้าที่ตาม ข้อ ๘(๑๑) หรือไม่ ระเบียบดังกล่าวมิได้กำหนดขีดขั้นไว้ชัดแจ้ง จึงเป็นเรื่องให้อำนาจแก่จำเลยโดยเฉพาะที่จะพิจารณาใช้ดุลพินิจเมื่อจำเลยได้พิจารณาใช้ดุลพินิจแล้วว่าโจทก์ปฏิบัติงานไม่ได้ผลสมบูรณ์ตามคุณภาพและปริมาณของงานในตำแหน่งเป็นผู้อยู่ในเกณฑ์ที่ต้องงดบำเหน็จจึงเป็นการชอบด้วยระเบียบและเป็นอันยุติตามนั้น โจทก์หามีอำนาจฟ้องขอให้ศาลวินิจฉัยสั่งเป็นอย่างอื่นไม่ และเมื่อโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องดังกล่าวแล้วก็ไม่จำต้องสืบพยานต่อไป ศาลแรงงานกลางงดสืบพยานโจทก์จำเลยเสียแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
