เนื้อความคำพิพากษา
เมื่อเช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายให้แก่ผู้ถือ และไม่เข้าข่ายที่จะเป็นตั๋วเงินเสียตามมาตรา 1008 ทั้งมีการสลักหลังไม่ขาดสายโจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็ค จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ 2 มิได้ให้การว่าโจทก์มิใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายเพราะเหตุใดจึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบ ส่วนที่จำเลยที่ 2 นำสืบว่า จำเลยที่ 2กับบิดาโจทก์เป็นหุ้นส่วนกันประกอบธุรกิจรับซื้อลดเช็ค ต่อมาได้เลิกห้างหุ้นส่วนและแบ่งเช็คที่ได้รับซื้อมาจากลูกค้าเพื่อให้แต่ละคนนำเช็คไปจัดการเอง จำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คเพียงเพื่อแสดงว่าเช็คนั้นได้ผ่านห้างหุ้นส่วนมา มิใช่สลักหลังเพื่อรับผิดนั้นเป็นการนำสืบนอกเหนือและขัดกับคำให้การ เพราะจำเลยที่ 2 ให้การว่ามิได้สลักหลังเช็คพิพาท จึงนำมารับฟังไม่ได้ ส่วนที่จำเลยที่ 2 อ้างในฎีกาว่า เช็คพิพาทเป็นเช็คของบิดาโจทก์ โจทก์เพียงครอบครองแทนไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินนั้น ก็เป็นข้อที่มิได้ให้การต่อสู้ไว้ ไม่เป็นประเด็นที่จะวินิจฉัยพิพากษายืน
