คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ออกเช็คพิพาทลงวันที่ ๑สิงหาคม ๒๕๒๘ จำนวนเงิน ๖๐,๐๐๐ บาท มอบให้โจทก์เป็นการชำระหนี้ค่าวัสดุก่อสร้างเมื่อเช็คพิพาทถึงกำหนด โจทก์นำเข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บเงิน ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ ๑สิงหาคม ๒๕๒๘ ต่อมาจำเลยแก้ไขวันเดือนปีในเช็คพิพาทเป็นวันที่ ๑๘ ธันวาคม ๒๕๒๘ เมื่อเช็คพิพาทถึงกำหนดชำระเงินตามวันเดือนปีที่แก้ไข โจทก์ได้นำเช็คพิพาทเข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บเงินอีก ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเช่นเดียวกันแล้ววินิจฉัยว่า การแก้ไขวันเดือนปีเดิมที่ลงในเช็คมาเป็นวันเดือนปีใหม่ มิใช่เป็นการประนีประนอมยอมความในเช็คฉบับเดิมอันจะทำให้เกิดเช็คฉบับใหม่ขึ้นอีกฉบับหนึ่งเช็คพิพาทคงเป็นเช็คฉบับเดิม
เมื่อถูกปฏิเสธการจ่ายเงินมาครั้งหนึ่งแล้วเมื่อวันที่๑ สิงหาคม ๒๕๒๘ ความผิดฐานออกเช็คโดยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คย่อมเกิดขึ้นแต่วันนั้นแล้ว ที่โจทก์นำเช็คพิพาทไปเข้าบัญชีเพื่อให้เรียกเก็บเงินอีกแล้วธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นครั้งที่สองที่โจทก์ตั้งเป็นฐานข้อหาตามฟ้องนั้นหาเกิดเป็นความผิดขึ้นอีกไม่ เพราะเป็นการกระทำความผิดอันเดียวกันซึ่งจะเป็นความผิดสองครั้งหาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
