คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น เมื่อจำเลยซื้อฝิ่นมาจากเจ้าพนักงาน จำเลยก็นำเอาไปเก็บไว้ที่ร้านของจำเลยอีกแห่งหนึ่งซึ่งตั่งอยุ่ใกล้เคียงกันถึงเวลาจำหน่ายเท่าใด จำเลยก็เอาฝิ่นมาแต่ฉะเพาะเท่านั้นไปจำหน่ายที่ร้านฝิ่นของจำเลยเป็นวัน ๆ ไป เพราะปรากฎว่าร้านฝิ่นจำเลยไม่มั่นคงพอ ทั้งตามสัญญาที่จำเลยทำกับรัฐบาลก็มิได้กำหนดว่าจะต้องเก็บฝิ่นไว้ที่ไหน เจ้าพนักงานไปตรวจพบจับฝิ่นได้ที่ร้านขายของของจำเลยรวม ๑๙ ตำลึง โจทก์จึงขอให้ลงโทษแลริบฝิ่นของกลาง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยกระทำโดยสุจริตเพื่อความปลอดภัย ทั้งสัญญาที่ทำกับรัฐบาลก็ไม่ได้กำหนดว่าให้เก็บฝิ่นไว้ที่ใดแน่นอน จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการนำฝิ่นออกนอกร้านแม้โดยสุจริตก็ไม่พ้นผิดเว้นแต่จะเกิดความจำเป็นเป็นเรื่อง ๆ ไป สำหรับเรื่องนี้เห็นว่าไม่จำเป็น ส่วนข้อที่ริบฝิ่นของกลางนั้นเห็นว่าตาม ม.๖๙ แห่งพ.ร.บ.ฝิ่น ฝิ่นของกลางนี้เป็นเครื่องให้เกิดการกระทำผิด ฉะนั้นจึงต้อ ริบ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ทีให้ปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ ม.๒๒-๕๓-๕๘ แลให้ริบฝิ่นของกลาง
