คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เป็นลูกจ้างจำเลย โจทก์ประสบอันตรายโดยถูกรถยนต์ทับขาหัก ในขณะทำงานให้จำเลย หลังประสบอันตราย ๘ เดือนเศษ โจทก์ยื่นเรื่องราวขอให้เจ้าหน้าที่พิจารณาสั่งให้จำเลยจ่ายเงินค่าทดแทนและค่ารักษาพยาบาลให้โจทก์ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ ๑๙ และ ประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ ๒๐ ธันวาคม ๒๕๐๑ เมื่อเจ้าพนักงานมีคำสั่งแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อว่าผู้ว่าราชการจังหวัด ผู้ว่าราชการจังหวัดสั่งว่า โจทก์ไม่ได้ยื่นคำร้องขอรับเงินค่าทดแทนภายใน ๙๐ วัน นับแต่วันประสบอันตราย จึงขาดสิทธิเรียกร้องโจทก์ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าทดแทนและค่ารักษาพยาบาลรวม ๒๗,๐๐๐ บาท กับดอกเบี้ย จำเลยสู้ว่า โจทก์มิได้เรียกร้องภายในกำหนด ๙๐ วัน จึงหมดสิทธิเรียกร้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า กำหนด ๙๐ วันนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ศาลจะต้องวินิจฉัย แต่เป็นเรื่องของพนักงานเจ้าหน้าที่ แล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินบางส่วนให้โจทก์ โจทก์จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า กำหนดยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานภายใน ๙๐ วันไม่เกี่ยวกับการฟ้องคดี แล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าทดแทนให้โจทก์เพิ่มขึ้นจากที่ศาลชั้นต้นกำหนด โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องหลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายเงินค่าทดแทน ตลอดจนจำนวนเงินค่าทดแทน ลงวันที่ ๒๐ ธันวาคม ๒๕๐๑ ข้อ ๑๔ เป็นหลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายเงินทดแทนซึ่งกระทรวงมหาดไทยมีอำนาจกำหนดขึ้นได้ ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ ๑๙ ข้อ ๓ วรรค ๒ และมีผลบังคับอย่างกฎหมาย เมื่อโจทก์ไม่ยื่นคำร้องต่อเจ้าหน้าที่ภายในกำหนดคือ ๙๐ วัน ก็ย่อมหมดสิทธิเรียกร้องที่จะมาฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนอีก
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์.
