คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเลขที่ ๒๖ ตำบลวังบูรพา ซึ่งโจทก์เช่ามาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ โดยอ้างว่าจำเลยเป็นผู้อาศัย โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไป จำเลยไม่ยอมอก จึงได้มาฟ้องให้ศาลบังคับ จำเลยต่อสู้ว่ามิได้อาศัย แต่ได้เช่าจากโจทก์และสามีโจทก์เพื่ออยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า แต่โจทก์ปิดบังมิให้เจ้าของแท้จริงทราบว่า โจทก์เอาห้องมาให้เช่าช่วงจึงได้ทำหลักฐานเป็นว่าจำเลยอาศัยนายงักย้นลูกจ้างโจทก์อยู่ ต่อมาโจทก์ได้ฟ้องขับไล่นายงักย้ง แล้วทำสัญญายอมกันต่อศาลว่า นายงักย้งยอมออกจากห้องรายนี้ ในชั้นบังคับคดีขับไล่นายงักย้ง แต่จำเลยเช่าจากโจทก์ ศาลฟังว่าจำเลยไม่ใช่บริวารนายงักย้ง
หากแต่จำเลยได้เข้าอยุ่ในหลังนี้โดยอาศัยสิทธิจากสามีโจทก์และโจทก์โดยตรงปรากฎตมดีแพ่งเลขแดงที่ ๔๒/๒๔๙๗ ซึ่งถึงที่สุดแล้ว ฟ้องของโจทก์คดีนี้จึงเป็นการฟ้องซ้ำ ขอให้ยกฟ้อง ข้อเท็จจริงที่คู่ความยอมรับกันมีว่า ห้องเลขที่ ๒๖ นี้โจทก์เคยฟ้องนายงักย้งเป็นจำเลยในคดีแพ่งเลขแดงที่ ๔๒/๒๔๙๗ และจำเลยในคดนี้ได้ถูกเรียกตัวมาศาลในฐานะเป็นบริวารของนายงักย้ง เมื่อศาลไต่สวนแล้วสั่งว่าจำเลยมิใช่เป็นบริวารนายงักย้ง จำเลยอยู่ในห้องพิพาทเพราะได้อาศัยสิทธิของสามีโจทก์และตัวโจทก์ซึ่งยุติไปแล้ว แล้วโจทก์จึงมาฟ้องคดีนี้ ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า การฟ้องจำเลยของโจทก์ในคดีนี้เป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าไม่เป็นการฟ้องซ้ำ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประเด็นแห่งคดีนี้กับ ข้อโต้เถียงกันระหว่างโจทก์กับจำเลยในคดีเรื่องก่อนว่าจำเลยเป็นบริวารนายงักย้งหรือไม่ เป็นคนละอย่างกัน ทั้งจำเลยก็มิได้ถูกฟ้องร้อง เป็นจำเลยในคดีเรื่องก่อน ทั้งเป็นเรื่องที่กฎหมายยกเว้นไม่เป็นฟ้องซ้ำตามประมวล.วิ ฯ แพ่ง มาตรา ๑๔๘(๑)
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
