คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ศาลฎีกาได้พิพากษาเสร็จเด็ดขาดไปแล้วครั้งหนึ่งโดยให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสืบไปในปัญหาข้อเท็จจริงว่าจำเลยใช้ห้องพิพาทเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่หรือประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่แล้วพิพากษาใหม่ แต่ศาลชั้นต้นคงงดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้องอ้างว่า ในระหว่างพิจารณาได้มีพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2490 ออกใช้ใหม่ควบคุมเคหะที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยโดยไม่ต้องคำนึงว่าจะใช้เป็นที่ประกอบการค้าเป็นประธานหรืออุปกรณ์ด้วยหรือไม่และใช้บังคับแก่คดีที่ค้างพิจารณาอยู่ในศาลทุกศาล
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาครั้งที่สอง ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาพิพากษาใหม่ไปตามที่ศาลฎีกาพิพากษาไว้เดิม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เรื่องนี้ถ้าโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าโดยชอบตั้งแต่ยังคงใช้พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯ พ.ศ. 2486 และ 2488 แล้ว ก็จะยกพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2489 และ 2490 มาใช้บังคับไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
