คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยลักเอารถจักรยานสองล้อของผู้เสียหายไปโดยทุจริต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334, 335จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...ในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างจำเลยกับผู้เสียหายที่เคยได้เสียเป็นสามีภริยากันนั้น ผู้เสียหายเบิกความรับว่า...ผู้เสียหายได้ไป ๆ มา ๆ นอนที่บ้านจำเลยบ้างนอนที่บ้านบิดาบ้าง ผู้เสียหายไม่ได้ทำงานอะไรมีแต่ได้รับเงินจากจำเลยทุกครั้งที่ไปพบจำเลย ต่อมาจำเลยย้ายบ้าน...ผู้เสียหายทำงานรับจ้างซักเสื้อผ้า...ไม่ได้ไปนอนที่บ้านจำเลย แต่ถ้าจำเลยบอกให้ไปนอนผู้เสียหายก็ไป แต่บางครั้งผู้เสียหายก็หลบไม่ไปนอนวันเกิดเหตุจำเลยบอกให้ผู้เสียหายไปที่บ้านจำเลย... แต่ผู้เสียหายไม่ได้ไป...
เมื่อผู้เสียหายเบิกความรับดังกล่าวจึงน่าเชื่อว่าผู้เสียหายได้เสียเป็นสามีภริยากับจำเลยดังที่จำเลยนำสืบ วันเกิดเหตุจำเลยให้ผู้เสียหายไปหาจำเลย แต่ผู้เสียหายไม่ไป จำเลยจึงนำรถจักรยานสองล้อของผู้เสียหายไปเก็บไว้ที่บ้านจำเลยเพื่อให้ผู้เสียหายไปพบจำเลย เมื่อเป็นเช่นนี้ จำเลยจึงไม่ได้เอารถจักรยานสองล้อของผู้เสียหายไปโดยเจตนาทุจริต การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน".
