คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเจ้าทุกข์กับ ซ.จำเลยต่างเป็นพ่อค้าฟืนด้วยกัน มีกองฟืนอยู่ใกล้กัน ฟืนเจ้าทุกข์ใช้ตราหมายเลข ๗ ประทับที่ต้นฟืน ฟืนของ ซ.จำเลยใช้ตราหมายอักษร ซ.ประทับที่ดุ้นฟืน แล้ว ซ.จำเลยเอาตราหมายอักษร ซ.ของตนประทับซ้ำลงไปบนดุ้นฟืนของเจ้าทุกข์ เพื่อแสดงว่าเป็นฟืนของตน ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ซ.จำเลยมีผิดฐานปลอมหนังสือตาม ม.๒๒๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตราเครื่องหมายอักษร ซ. ที่ ซ.จำเลยใช้ประทับตราเป็นตราอันแท้จริงของ ซ. ๆ ไม่ได้ปลอมใคร
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง โจทย์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามศาลชั้นต้น อ้างฎีกาที่ ๗๐๑/๒๔๗๐ ที่ ๒๓๒/๒๔๗๔ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยว่า ตรานั้นเป็นตราอันแท้จริงมิได้ปลอมใคร ฎีกาที่โจทย์อ้างมาไม่ตรงกับรูปคดี
