คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปในกุฏิวัดหนองสองห้องอันเป็นเคหสถานที่อยู่อาศัยของพระภิกษุวันชัยผู้เสียหาย โดยไม่ได้รับอนุญาตและโดยไม่มีเหตุอันสมควร และจำเลยได้ใช้กำลังทำร้ายชกต่อยผู้เสียหาย ๑ ที จนได้รับบาดเจ็บเป็นอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๖๕, ๓๙๕, ๙๑ ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๑ ลงวันที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๔ ข้อ ๒
จำเลยให้การปฏิเสธ หลังจากสืบพยานโจทก์เสร็จแล้วจำเลยถอนคำให้การเดิม รับสารภาพฐานทำร้ายร่างกาย ปฏิเสธความผิดฐานบุกรุก
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๔, ๓๙๕ ให้ลงโทษตามมาตรา ๓๖๕ ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก ๓ ปี คำรับสารภาพชั้นสอบสวนกับคำรับสารภาพชั้นพิจารณาในข้อหาทำร้ายร่างกายเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาอยู่บ้าง เป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ หนึ่งในสาม คงจำคุก ๒ ปี คำขออื่นให้ยก
โจทก์อุทธรณ์ ขอให้ลงโทษทุกกรรมความผิดตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์ ขอให้ยกฟ้องข้อหาบุกรุก
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยเข้าไปที่บริเวณกุฏิเท่านั้น ไม่ได้เข้าไปในห้องกุฏิของผู้เสียหาย พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ จำคุก ๑ ปี คำรับสารภาพของจำเลยชั้นสอบสวนและชั้นพิจารณาเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาอยู่บ้าง เป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ หนึ่งในสาม คงจำคุก ๘ เดือน คำขออื่นให้ยก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยทุกกรรมความผิดตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ตามคำพยานหลักฐานของโจทก์ว่า จำเลยได้เข้าไปในกุฏิของผู้เสียหายแล้วหยิบเอายาของผู้เสียหายไป ตามพฤติการณ์ จำเลยเข้าใจมาแต่แรกว่ายาที่ผู้เสียหายให้นายตุ้มไปเป็นยาเสพติดให้โทษ ขณะที่จำเลยเข้าไปในกุฏิของผู้เสียหายนั้น นายถนอมก็อยู่ในกุฏิของผู้เสียหายและหยิบยามาดู จำเลยเห็นยาซึ่งเข้าใจว่าเป็นยาเสพติดให้โทษ จึงหยิบเอามาเพื่อไม่ให้ผู้เสียหายมีไว้ในความครอบครองและจะเอาไปให้เจ้าอาวาสดู การที่จำเลยเข้าไปในกุฏิของผู้เสียหายจึงเป็นการเข้าไปโดยมีเหตุอันสมควร ไม่เป็นความผิดฐานบุกรุก
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
