เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานปล้นทรัพย์ตาม ม.๓๐๑ ให้จำคุกคนละ ๑๐ ปี ศาลฎีกาไม่เชื่อว่ามีการปล้น คงฟังว่า ป.จำเลยผู้เดียวทำร้าย ต.มีบาดเจ็บไม่สาหัส และเห็นว่าโจทก์ได้พรรณาข้อความในฟ้องชัดเจนแล้วว่าจำเลยทำร้าย ต.มีบาดเจ็บไม่สาหัส แม้โจทก์จะมิได้อ้างบทฐานทำร้ายร่างกาย ศาลก็มีอำนาจลงโทษจำเลยฐานนี้ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาว่า ป.ผู้เดียวมีผิดตาม ม.๒๕๔ ให้จำคุก ๑ ปี น.แลส.จำเลยไม่มีผิด ให้ปล่อยตัวไป
