คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายเอ็ม มาติน ได้เช่ารถยนต์เก๋งไปจากโจทก์ จำเลยได้ทำสัญญาค้ำประกันนายเอ็ม มาติน ตกลงยอมรับผิดเกี่ยวกับเงินค่าเช่าหรือค่าเสียหายจากอุบัติเหตุและยอมรับผิดหากรถยนต์ที่เช่าหายไปในระหว่างเช่า ต่อมาในระหว่างระยะเวลาการเช่า รถยนต์ที่เช่าถูกคนร้ายลักไปขอให้บังคับจำเลยส่งมอบรถยนต์แก่โจทก์และใช้ค่าเสียหาย หรือชำระราคารถยนต์และดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า ไม่ได้ทำสัญญาค้ำประกันตามฟ้อง โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยไม่ต้องรับผิดคืนรถยนต์แก่โจทก์ ค่าเสียหายสูงเกินไปศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยคืนรถยนต์ที่เช่าให้โจทก์ในสภาพเรียบร้อยหรือใช้ราคาเป็นเงิน 142,000 บาท กับใช้ค่าเสียหายเท่าดอกเบี้ยของต้นเงิน 142,000 บาท อัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ 4 มีนาคม 2519
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติโดยคู่ความมิได้โต้เถียงกันว่า เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2519 นายเอ็ม มาติน เป็นผู้เช่าและรับมอบรถยนต์เก๋งหมายเลขทะเบียน ก.ท.ฌ 3453 ไปตามสัญญาเช่าเอกสารหมายจ.3 โดยจำเลยทำหนังสือสัญญาค้ำประกันผู้เช่าให้ไว้แก่โจทก์ ปรากฏตามเอกสารหมาย จ.4 ต่อมาวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2519 คนร้ายลักรถยนต์ที่เช่าไปขณะอยู่ในความครอบครองของนายเอ็มผู้เช่า
พิเคราะห์แล้วในประเด็นข้อแรก เมื่อข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าจำเลยทำหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.4 ไว้แล้ว คดีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า จำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ตามสัญญานั้นเพียงใด สัญญามีใจความสารสำคัญว่า จำเลยยินดีชดใช้หรือรับผิชอบให้กับผู้เช่า ในกรณีตามหาผู้เช่าไม่พบ โดยรับผิดชอบตามเงื่อนไขดังต่อไปนี้ 1. การเสียหายของรถอันเกิดจากอุบัติเหตุหรือรถชนกันถ้าต่ำกว่า 1,000 บาท จำเลยจะต้องรับผิดชอบ 2. ถ้าเกิดรถหายในระหว่างเช่าจำเลยจะต้องรับผิดชอบ ดังนี้ เห็นว่าตามสัญญา จำเลยในฐานะผู้ค้ำประกันจะต้องรับผิดต่อโจทก์ก็แต่เฉพาะในกรณีตามหาผู้เช่าไม่พบ และความรับผิดก็จำกัดเฉพาะเงื่อนไขที่ระบุไว้ในสัญญา 2 ข้อเท่านั้นแต่ข้อเท็จจริงยุติดังที่โจทก์นำสืบและศาลชั้นต้นรับฟังมาว่า ในวันที่รถยนต์หายนั้นนายเอ็มผู้เช่าไปแจ้งที่บริษัทโจทก์ว่ารถหายและมอบกุญแจรถคืนให้โจทก์แล้ว ฉะนั้น จึงมิใช่เป็นกรณีตามหาผู้เช่าไม่พบ จำเลยหาต้องรับผิดต่อโจทก์ตามสัญญาไม่พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
