คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับประกันภัยรถยนต์หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร ๘ม - ๐๑๘๘ ไว้ จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของผู้ครอบครองปั๊มน้ำมันเชื้อเพลิงและรับฝากรถยนต์ จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ผู้เป็นหุ้นส่วนผู้จัดการทำสัญญารับฝากรถยนต์ของนายวีระยุทธ๔ คัน รวมทั้งคันหมายเลขทะเบียน ก.ท. ๘ม - ๐๑๘๘ ด้วย โดยเรียกค่าบำเหน็จในการรับฝากคันละ ๑๕๐ บาทต่อเดือน โดยมีข้อกำหนดเวลารับฝากต่อคันและจำเลยทั้งสองสัญญาว่าจะเก็บรักษารถยนต์ที่จอดในปั๊มไว้ในอารักขาแห่งตนในเวลากลางคืน นายวีระได้มอบหมายให้ผู้มีชื่อนำรถยนต์หมายเลขทะเบียน กท. ๘ม - ๐๑๘๘ ไปฝากไว้ที่ปั๊มจำเลยที่ ๑ ตามข้อตกลงปรากฏว่ารถยนต์คันดังกล่าวหายไป จำเลยทั้งสองจึงต้องรับผิด โจทก์ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว โจทก์จึงรับช่วงสิทธิตามกฎหมาย จำเลยไม่ชำระขอให้บังคับ
จำเลยทั้งสองให้การว่า หนังสือมอบอำนาจไม่ชอบด้วยกฎหมายโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยทั้งสองไม่เคยรับฝากรถยนต์คันเกิดเหตุ นายวีระยุทธเคยเช่าสถานที่จอดรถของจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวด้วยเรื่องอำนาจฟ้องว่า หนังสือมอบอำนาจมีข้อความว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายวีระพล หรือตระกูล มีอำนาจดำเนินคดีเกี่ยวกับส่วนได้เสียของบริษัทไม่ว่าจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญา หรือคดีล้มละลายแทน และในนามของบริษัทได้ โดยมีอำนาจแต่งตั้งทนายความ รับเอาตามที่คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งเรียกร้อง การถอนฟ้อง การประนีประนอมยอมความ การสละสิทธิหรือการใช้สิทธิในการอุทธรณ์หรือฎีกาหรือในการขอให้พิจารณาคดีใหม่ จึงมิใช่ใบมอบอำนาจทั่วไปดังที่จำเลยแก้ฎีกา แต่เป็นใบมอบอำนาจให้นายวีระพลฟ้องดำเนินคดีทางแพ่งที่เกี่ยวกับส่วนได้เสียของโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๐๑(๕) ใบมอบอำนาจเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องระบุบุคคลที่ต้องถูกฟ้องไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าเป็นจำเลยหรือผู้ใด และแม้ว่าขณะมอบอำนาจ
โจทก์ยังไม่มีสิทธิไล่เบี้ยหรือรับช่วงสิทธิเรียกเอาแก่จำเลยก็ไม่ทำให้ใบมอบอำนาจของโจทก์ดังกล่าวเสียไป โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ ส่วนในปัญหาที่ว่าเป็นการรับฝากรถหรือให้เช่าที่จอดรถนั้นฟังได้ว่านายวีระยุทธตกลงกับจำเลยที่ ๑ เช่าสถานที่บริการน้ำมันจอดรถโดยนายวีระยุทธหรือลูกจ้างนำรถเข้าไปจอดเอง ปิดกระจก ใส่กุญแจ ประตูรถเองทุกครั้ง แล้วนำกุญแจกลับไปด้วย ต้องดูแลรับผิดชอบรถเอง ถ้าจอดเกะกะจำเลยที่ ๑ จะให้คนโทรศัพท์ให้ไปจอดให้เรียบร้อยจำเลยที่ ๑ ไม่จัดการจอดรถให้ ไม่รับฝากกุญแจรถและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจอดรถ ทั้งยังมีข้อตกลงกันอีกว่าจำเลยที่ ๑ ให้เช่าเฉพาะที่จอดรถ จะไม่รับผิดชอบในการที่รถสูญหายหรือเสียหายด้วยใบเสร็จรับเงินที่จำเลยที่ ๑ ออกให้แก่นายวีระยุทธก็เขียนไว้ชัดเจนทุกฉบับว่าเป็นค่าเช่าที่จอดรถ
ดังนั้นข้อตกลงและพฤติการณ์ที่ปฏิบัติต่อกันระหว่างจำเลยที่ ๑ กับนายวีระยุทธ จึงเป็นเรื่องเช่าที่จอดรถ จำเลยที่ ๑ มิได้รับมอบรถเพื่อเก็บรักษาไว้ในความอารักขาแห่งตนอันเป็นการรับฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๕๗จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดในความเสียหายเกี่ยวกับรถที่สูญหายนี้ต่อนายวีระยุทธหรือต่อโจทก์ผู้รับช่วงสิทธิจากนายวีระยุทธ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
