คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกับพวกอีก ๒ คน ใช้อาวุธปืนยิงนายสาหัสโดยเจตนาฆ่า หากแต่ไม่ถึงแก่ความตายดังเจตนา ขอให้ลงโทษฐานฆ่าผู้อื่นตายในความผิดชั้นพยายามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๐, ๓๒ และฐานมีอาวุธปืนแก๊ปยาวไม่มีทะเบียนจำนวน๑ กระบอกไว้ในครอบครองโดยไม่รับอนุญาตตามกฎหมาย ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๗๒ และริบของกลาง จำเลยรับสารภาพในข้อหามีอาวุธปืน แต่ปฏิเสธในข้อหาพยายามฆ่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดทุกข้อหาตามฟ้องให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ ซึ่งเป็นกระทงหนักตามมาตรา ๙๑ ให้จำคุก ๒๐ ปี ริบของกลาง
จำเลยอุทธรณ์ในข้อหาพยายามฆ่า
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิดในข้อหาพยายามฆ่าส่วนในข้อหาฐานมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๐ บัญญัติให้ผู้มีอาวุธปืนนำไปขอรับอนุญาตให้ถูกต้องตามกฎหมายภายใน ๙๐ วัน จึงถือว่ากฎหมายยกเว้นโทษในระหว่างเวลาที่กำหนดไว้ดังกล่าว ซึ่งจำเลยมีสิทธิที่จะปฏิบัติการให้ถูกต้องตามกฎหมายตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๘๙/๒๕๐๓ พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา และในข้อหามีอาวุธปืนโต้แย้งว่า พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๐ ไม่มีผลย้อนหลัง ทั้งเป็นเวลาล่วงเลยกำหนด ๙๐ วัน ตามที่กำหนดไว้นั้นแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัยยืนตามศาลอุทธรณ์ในข้อหาพยายามฆ่า ส่วนข้อหาฐานมีอาวุธปืนผิดกฎหมายนั้น เห็นว่าสำหรับข้อหานี้จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นลงโทษและจำเลยมิได้อุทธรณ์ต่อมา คงอุทธรณ์แต่ความผิดฐานพยายามฆ่าฐานเดียว แม้ความผิดฐานมีอาวุธปืนจะถึงที่สุดแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แต่โดยเหตุที่ศาลยกฟ้องข้อหาพยายามฆ่า เมื่อจะลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งศาลชั้นต้นไม่กำหนดโทษฐานนี้ไว้ คดีก็ต้องบังคับตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒ ซึ่งบัญญัติว่า แม้คดีจะถึงที่สุดแล้วก็ให้ถือว่าผู้นั้นไม่เคยต้องคำพิพากษาว่าได้กระทำความผิดนั้น จึงเป็นอันว่าศาลจะกำหนดโทษให้ลงแก่จำเลยในความผิดฐานนี้อีกไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
