คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยทั้ง ๒ ขับรถยนต์โดยความประมาทเปนให้เกิดโดนกันทำให้ อ.ก.ช.มีบาดเจ็บสาหัส ให้ลงโทษตาม ม.๒๕๙ จำคุกคนละ ๑ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ช.จำเลยขับรถถูกทางไม่มีความประมาท ข.ผู้เดียวเปนผู้ขับรถยนต์โดยประมาท ให้ลงโทษ ข.ตามศาลเดิม ส่วน ช.ให้ปล่อยไป ข.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม แลศาลล่างไม่อนุญาตให้ ข.ซักค้านพะยานของ ช.
ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องฟ้องเคลือบคลุมนั้นจำเลยมิได้ให้การแก้คดีโจทก์ แลโจทก์ฟ้องกล่าวความชัดแล้วว่าจำเลยขับรถสวนทางกันมาด้วยความประมาท จนเปนเหตุให้รถของจำเลยทั้ง ๒ เกิดโดนกันขึ้น ทำให้ อ.ก.ช.ซึ่งโดยสานมาในรถของ ช.จำเลยบาดเจ็บสาหัสดังนี้ หาเปนฟ้องเคลือบคลุมไม่ ส่วนข้อที่ศาลไม่ให้จำเลยค้านพะยานของ ช.นั้น เห็นว่าในการพิจารณาศาลควรอนุญาตให้จำเลยซักค้านพะยานฝ่ายจำเลยด้วยกันได้ แต่ข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา หาได้ฟังคำพะยานฝ่าย ช.ขึ้นลงโทษ ข.จำเลยไม่ จึงไม่มีเหตุจะสั่งย้อนให้ ข.ซักค้านพะยานของ ช.แต่ประการใดแลแม้ศาลจะไม่ฟังคำพะยานฝ่าย ช.เปนความจริง ข.จำเลยก็ไม่พ้นผิด จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์
