คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยเรียกมฤดกของ ม.โดยอ้างว่าโจทก์เป็นญาติของผู้มรณสนิทกว่าญาติอื่นทั้งหลาย ทางพิจารณาได้ความว่า โจทก์กับ ม.เป็นญาติเกี่ยวข้องเป็นลูกพี่ลูกน้อง โจทก์เป็นลูกผู้น้อง แลได้อยู่กับ ม.มาตั้งแต่เล็ก ๆ จนเป็นสาวจึงได้ออกจากบ้านไปขณะที่ ม.มรณะไม่มีญาติที่ใกล้ชิดยิ่งกว่าโจทก์ การที่โจทก์ออกจากบ้านไปก็เพราะโจทก์ประพฤตติตนไม่สมควร ม.จึงสั่งไม่ให้คบค้าสมาคมด้วยแลไม่ให้เข้ามาในบ้านแลต่อมาปรากฎว่ามารดาโจทก์และตัวโจทก์ได้ฟ้อง ม.เรื่องมฤดกของมารดา ม.แต่ในที่สุด ม.เป็นฝ่ายชนะ เมื่อโจทก์ออกจากบ้านแล้วก็ไปได้สามีแลกลับไปมาหาสู่กับ ม.เสมอ ทั้งได้เคยไปคลอดบุตร์ที่บ้าน ม.เมื่อโจทก์ไปอยู่หัวเมือง ม.ก็ได้เคยไปเยี่ยมเยียน แลเมื่อเวลาโจทก์มากรุงเทพฯ ก็ได้พักที่บ้าน ม.อีก เวลาที่สามีโจทก์บวช ม.ก็เป็นผู้อุปการะให้ ทั้งบุตร์โจทก์ก็ได้อาศัยอยู่กินที่บ้าน ม.ตั้งแต่เล็ก ๆ โดยสามีโจทก์ฝากไว้เพื่อเรียนหนังสือดังนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าแม้จะถือว่าแต่ก่อน ม.ได้เคยตัดโจทก์ไม่นับว่าเป็นญาติ แต่ในภายหลังพฤตติการณ์ส่อให้เห็นว่า ม.กับโจทก์ได้กลับคืนดีกันโดยได้ติดต่ออุปการะเลี้ยงดูซึ่งกันและกันจะว่าโจทก์เป็นญาติที่ไม่เป็นมิตรไม่ได้ โจทก์จึงมีสิทธิได้รับมฤดก
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ศาลเดิมพิพากษาในเรื่องทรัพย์ต่อไป
