คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๒๐ ธันวาคม ๒๔๘๐ จำเลยหลอกลวง ช.ว่า พ.จะขายข้าวเปลือกให้เกวียนละ ๖ - ๗ บาท ให้ ช.ออกเงินจำเลยจะเป็นผู้ซื้อขายได้กำไรแบ่งกัน ช.หลงเชื่อมอบเงินให้จำเลยไป ๕๐ บาท ต่อมาวันที่ ๒๗ ธันวาคม วันที่ ๑ และ ๕ มกราคม ๒๔๘๐ จำเลยหลอกลวงเอาเงินไปจาก ช.ดังกล่าวนั้นอีก ๓ คราว ๓๗๕ บาท แล้วจำเลยยักยอกเอาเงินนั้นไว้เสียเอง ช.รู้ความผิดวันที่ ๒๑ ธันวาคม ๒๔๘๑ จึงร้องทุกข์ขอให้เจ้าพนักงานว่ากล่าว ศาลฎีกาตัดสินว่าฟ้องของโจทก์กล่าวความชัดเจนไม่เคลือบคลุมอย่างใด การนับอายุความก็ต้องนับแต่วัน ช.ทราบการกระทำผิด คือวันที่ ๒๑ ธันวาคม ๒๔๘๑ ไม่ใช่แต่วันจำเลยรับเงินไป ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ ศาลล่างลงโทษจำเลยชอบแล้ว