คำฟ้องและคำให้การ
เดิมศาลพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ใช้เงินต้นและดอกเบี้ย ถ้าจำเลยที่ ๑ ไม่ชำระก็ให้จำเลยที่ ๒ ไถ่ถอนจำนองเต็มตามจำนวนหนี้ที่จำเลยที่ ๑ ต้องชำระ จำเลยทั้งสองไม่ชำระหนี้ โจทก์จึงขอหมายบังคับคดียึดที่ดินโฉนดที่ ๙๕๔๑ ของจำเลยที่ ๒ เพื่อขายทอดตลาดชำระหนี้ จำเลยที่ ๒ ยื่นคำร้องว่า บัดนี้จำเลยที่ ๑ ขอประนอมหนี้กับโจทก์ ขอผ่อนชำระให้เดือน ละ ๓,๐๐๐ บาท ฯลฯ โจทก์ผ่อนเวลาให้จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ไม่ตกลงด้วย จำเลยที่ ๒ ในฐานะผู้จำนองเป็นประกันย่อมหลุดพ้น ขอให้ศาลสั่งถอนการยึด ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้อง จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้รับคำร้องของจำเลยที่ ๒ ในข้อที่อ้างว่า โจทก์ได้ตกลงรับชำระหนี้จากจำเลยที่ ๑ ไว้บ้างแล้ว จึงต้องถอนการยึดทรัพย์จำเลยที่ ๒ เสีย ไว้เพื่อพิจารณาต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อศาลมีคำพิพากษาและออกคำบังคับแล้ว จำเลยไม่ปฏิบัติโจทก์ย่อมดำเนินการขอบังคับคดียึดทรัพย์สินของจำเลยเพื่อขายทอดตลาด เอาเงินชำระหนี้ตามคำพิพากษาได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗๑ ที่จำเลยที่ ๒ อ้างว่าจำเลยที่ ๑ ได้ขอประนอมหนี้กับโจทก์ และได้ชำระหนี้ไปบ้างแล้วนั้น เป็นการตกลงกันนอกศาล ซึ่งจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ จะยกเอาสัญญาที่ทำกันนอกศาลนั้นมาเป็นเหตุให้งดการบังคับคดีเพื่อจะไม่ต้องปฏิบัติตามคำบังคับของศาลในคดีนี้หาได้ไม่ ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์สั่งให้รับคำร้องของจำเลยที่ ๒ ไว้ทำการพิจารณาต่อไปนั้นศาลฎีกาจึงไม่เห็นพ้องด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ เป็นให้ยกคำร้องของจำเลยที่ ๒ เสีย
