คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเป็นราษฎรเจ้าพนักงานอำเภอใช้ให้คุมตัว ต.ผู้ต้องหามีฝิ่นผิดกฎหมายไปส่งจังหวัด แล้วจำเลยปล่อยให้ ต.หนีไปดังนี้ โจทก์จึงขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๑๕๔-๑๖๘-๑๖๙ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเป็นปัญหากฎหมาย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเป็นแต่ราษฎรไม่มีหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานสำหรับควบคุมผู้ต้องหาว่าทำผิด ความผิดของจำเลยไม่เข้าใน ม.๑๖ข-๑๖๙ แลนายอำเภอจะตั้งราษฎรเป็นเจ้าพนักงานให้มีหน้าที่คุมผู้ต้องหาว่าทำผิดโดยลำพังไม่ได้ ส่วน ม.๑๕๔ ข้อ ๔ ว่าถึงเรื่องช่วยผู้ทำผิดหรือผู้ต้องหาว่าทำผิดซึ่งไม่ใช่อยู่ในระวางคุมขังให้หลบหนี แต่ในเรื่องนี้ ต.อยู่ในระวางคุมขังแล้ว คดีจึงยังไม่เข้าใยบท ๑๕๔ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง
