คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเข้าไปในเล้าทำให้สุกรตายในเล้าแล้วเอาไปและเอาเนื้อรับประทานกับสุราแ+ซึ่งมีขึ้นโดยมิได้รับอนุญาต ศาลเดิมลงโทษจำเลยตาม ม.๒๙๓ -๒๙๔ จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน กะทงหนึ่งให้ปรับตามพ.ร.บ.ฆ่าโคกระบืออีกกะทงหนึ่ง แลให้ปรับ พ. ตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นในอีกกะทงหนึ่ง ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๙๔ วรรค ๒ ซึ่งเป็นบทหนักบทเดียว แลให้ลดโทษ ข. ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑ ปี โจทก์ฎีกาว่าศาลควรลงโทษจำเลย ๒ กะทงแลว่าศาลอุทธรณ์ไม่ควรลงโทษให้ ข.จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการลักแลการฆ่าสุกรเป็นการกระทำอันเดียวกันแยกกันมิได้ตามมาตรา ๗๐ ให้ใช้บทที่หนักลงโทษแก่มัน จำเลยจึงควรรับโทษฐานลักทรัพย์แต่บทเดียวตามฎีกาที่ ๕๗๙/๒๔๖๒ ส่วนเรื่องลดโทษเห็นว่าการกำหนดโทษเป็นดุลยพินิจของศาลไม่ใช่ปัญหากฎหมาย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ต้องห้ามตามพ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์มาตรา ๓
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตาม
