คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 5, 64 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 ริบของกลาง
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 64 วรรคหนึ่ง คงจำคุก 3 เดือน และปรับ 5,000 บาท ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับโทษจำคุกมาก่อน ให้รอการลงโทษไว้กำหนด 2 ปี ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 คำขออื่นให้ยก
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 186 (9) บัญญัติให้คำพิพากษาคดีอาญาต้องมีคำวินิจฉัยของศาลในเรื่องของกลาง อันเป็นบทบังคับให้ศาลต้องมีคำวินิจฉัยในส่วนดังกล่าว การที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าคำขออื่นให้ยก แม้จะเข้าใจได้ว่าศาลชั้นต้นยกคำขอให้ริบของกลาง แต่ศาลชั้นต้นก็ไม่ได้ให้เหตุผลว่าเหตุใดจึงไม่ริบรถจักรยานยนต์ของกลาง จึงเป็นการไม่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งกฎหมาย ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นให้ยกคำขออื่นย่อมมีความหมายอยู่ในตัวว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยแล้วว่าของกลางไม่ใช่ทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้ในการกระทำความผิด ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้นและศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยว่า
สมควรริบรถจักรยานยนต์ของกลางหรือไม่ โดยไม่ย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ เห็นว่ารถจักรยานยนต์ของกลางเป็นรถจักรยานยนต์ที่จำเลยดัดแปลงสภาพต่อเติมพ่วงด้านข้างสำหรับรับจ้างขนคนโดยสาร จึงเป็นเพียงพาหนะที่คนต่างด้าวดังกล่าวใช้โดยสารอยู่ในอำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว ไม่ใช่ทรัพย์สินซึ่งได้ใช้หรือมีไว้เพื่อกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 (1) ทั้งตามปกติรถจักรยานยนต์ของกลางโดยสภาพก็มีไว้เพื่อบรรทุกคนจากที่หนึ่งไปยังที่อื่นอันเป็นวัตถุประสงค์ทั่วไปจึงไม่สมควรริบรถจักรยานยนต์ของกลาง ที่ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำขอส่วนนี้ของโจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 และให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
